جلوه جمال/ شعراز شبخیز

اي نوگل باغ آ شنائي              وي ذوق بهاركبريائي

آخرمه من بگو كجائي       لبريز جهان ز رنگ و بويت

اما نبود خبر ز كويت

خون شد دل ما ز انتظارت                    تا كي به نيام ذوالفقارت

اذني بطلب  زكردگارت                       از  دولت عشق پرچم افراز

رسم ستم از جهان بر انداز

اي مظهر رحمت الهي                         شايان تو عزپادشاهي

در كون و مكان ، تو خود گواهي          از كينه را ه فتنه پويان

اندر حق ما خداي جويان

اي حسن لطافت بهاران                      وي ذوق   و    صفاي آبشاران

اي ابركرم ، ببار   باران                     در دشت وفا كه خشكسالي است

گلشن ز گل حضور خالي  است

اي از همه رازها   تو واقف                         گويي شده كيميا عواطف

آشفته چو طره ات طوايف                          افتاده به جان یكدگر بين

از دشمن و دوست ، خير و شر بين

عمري به ره تو چشم داريم                         هر شام و سحر در انتظاريم

با  اين همه باز اميد واريم                             كز در ز سر وفا در آئي

اين عقده ما زدل گشائي

اي رنگ جهان ز آبرويت              مه، بنده آفتاب رويت

بگشا ورق از كتاب رويت             بنما به همه خط جلي را

آيينه صورت علي  را

اي گلشن قدس بارگاهت                        مه شمع حريم   خانقاهت

خورشيد     خزيده    در پناهت                      در    سايه    رحمت تو هستي

سر داده بيك پياله ، مستي

امروز صفاي جان توئي   تو                        سر حلقه    عارفان     توئي     تو

مقصود از اين جهان توئي تو                       عالم    همه   پيكر   و   تو     روحي

در كشتي (كاف و نون ) تو نوحي

اي پايه عرش از توقائم                      محكوم  اوامرت عوالم

مخدوم توئي و جمله  خادم                            ملك و ملكوت مست نامت

شاهان جهان همه غلامت

يا وارث مظهر   العجايب                           يا كاشف سر والغرائب

هر چند توئي ز ديده غايب                                اما همه جا عيان حضورت

پنهان نبود ظهور نورت

تا چند  در آرزوي آن ، كو                چون  فاختگان زنيم  كوكو

جانها  به لب اندرين تكاپو                   اي جان بفداي خاكپايت

آخر بنما ، كجاست جايت

درجلو ه    جمال تو چو خورشيد                         مارا نبود وليك آن ديد

ور نه همه جا تو را توان ديد                         گر  ديده جان و دل بودباز

اي پرده نشين خلوت راز

اي وارث تاج آل ياسين                          وي والي ملك دين و آئين

سر  در خط حكم تو قوانين                         امروز امير كايناتي

فردا   تو سفينه نجاتي

ديدار جمال تو بهشت  است                   حسنت مه كعبه  و كنشت است

مدح تو زمن نه خوب ، زشت است                      از  بنده عجب كه لب كند باز

در مدح تو اي شه سر افراز

هر چند  كند تلاش و جهدي                                 شب خيز كجا و مدح مهد ي ؟

اما چه كندكه كرده   عهدي                                  جز راه ولا رهي نپويد

اوصاف علي  و آل گويد !

http://shabkhizegaramaleki.blogfa.com  منبع؛ 

« غديريه» تقديم به ساحت مقدس حيدر كرار امير مومنان  حضرت علي ابن ابيطالب (ع)/شعراز شبخیز

 دوش از جذبات شور و مستي                                                
فارغ زجهان و قيد  هستي

ني در غم  پستي  و   بلندي                                                   
ني  در هوس بلند  و پستي

از دولت پير مي   پرستان                                                      
وارسته زدام خود  پرستي

بر  دير مغان عنان   كشيدم                                                     
از جذبه ي  باده ي الستي

ساقي  زشراب ساغرم را
پر كرد  و  گشود شهپرم را

در سير  صعودآسماني                                                           
آسوده  دل  از  جهان  فاني

چون چشم  شهود بازكردم                                                      
 صد پنجره وا  شد  از جهاني

كز جلوه و نورو جذبه هريك                                                      
صد باغ بهشت جاوداني

انگشت تحيرم بلب  ماند                                                       
در وادي آسمان ، زماني

از ديدن آن همه مقامات
مبهوت  چو   ماه  در سماوات

روزي كه مرا شراب دادند                                                           
از  ساغر   آفتاب دادند

هوهو زدم از   كمال،كاخر                                                            
از درگه  هو جواب   دادند

ديدند خمارم  و عطشناك                                                          
 از مشگ حقايق آب دادند

پر باز كنم در اوج آفاق                                                               
پرواز پر عقاب  دادند

تا در ملكوت پركشيدم
بر هر در بسته سر كشيدم

هر بسته دري كه در فلك  بود                                                 
یك يك  همه را  فرشته  بگشود

اين غرفه از آن نوح و الياس                                                   
 آن غرفه از آن خضر و داوود

اين  غرفه  يونس و سليمان                                                    
 آن  غرفه   شيث وصالح و هود

اين  قصر زمردين  احمد  (ص)                                            
 آن  كاخ   علي (ع)   وصي محمود

محو  جبروت   عالم   عرش
فارغ زخيال محبس فرش

 هر بسته   دري   كه  باز ديدم                                         
آيات    هزار راز  ديدم

فوجي به صف نياز و طاعت                                             
 فوجي  به صف  نماز  ديدم

در داخل  غرفه هاي زرين                                               
جمعي به نياز  و ناز ديدم

القصه  تمام  قدسيان را                                                   
 در حالت سوز و ساز ديدم

يكسر همه مي پرست بودند
از بادهة عشق مست   بودند

ساقي  همه   را شراب    مي داد                                              
 مي   از خم آفتاب مي داد

يك يك به سوؤال باده نوشان                                                      
 با ساغر مي   جواب مي داد

هر كس كه خمار   بيشتر داشت                                               
  مي  يشتر از حساب مي داد

آسوده    ز  سوز و ساز مي كرد                                                   
 از آتش باده آب مي داد

ميخانه  صفاي ديگري  داشت
هر مست بدست ساغري داشت

رندان قلندر خدائي                                                                     
سرمست ز جام كبريائي

افتاده بگوشه اي سيه مست                                                          
از باده ساغر ولائي

بر لب  همه نعره هوالحق                                                             
  در وجد وسماع ربنائي

در حلقه جمع مي سرودند                                                          
   مستانه  سرود  آشنائي

اي صدر نشين بزم لولاك
لولاك لما  خلقت الافلاك

آنگاه  امين  وحي  سرمد                                                             
 سر خيل ملائك  مجرد

از طارم قدس بر سر دست                                                           
 تاجي ز جواهر و زبر جد

آمد  به حريم  باده نوشان                                                             
با  نغمه  (اين اين) احمد

اين تاج مكلل ولايت                                                                       
 از آن عليست يا محمد

توقيع  خد ا مباركش باد
تشريف ولا مباركش باد

امروز چه روز دلپذير است                                                           
 چون روز ولايت كبير است

امروز  ز  حكم  لايزالي                                                               
در ملك ولا  علي  امير است

سر مستي   كاينات  از   امروز                                                    
  از   ميكده خم  غدير است

از يمن  وجود لافتائي                                                                 
  روز شرف جهان پير است

امروز پيام سرمد آمد
«اكملت لكم »به احمد آمد

 احمد ز  پيام  حي  اعلا                                                                
في  الفو زد  آستين به  بالا

 مي­گويمتان  گوا ه باشيد                                                              
 اي امت سر بلند و والا

امروز    به    هركه من    اميرم                                                    
  از دولت وحدت و تولا

اين حكم خدائي است از امروز                                                      
بر امت من ،عليست مولا

حجت به شما تمام گرديد
ز امروز علي امام گرديد

من  حامل پيكم و بشيرم                                                              
از جانب  خالق  قديرم

هر شرط بلاغ   بود گفتم                                                              
 در  شان  ولايت وزيرم

در موقف حشر و نشر ديگر                                                         
عذري ز شما  نمي پذيرم

آسوده  شدم ز  فكر فردا                                                             
 امروز  چه غم اگر بميرم

چون داد خدا زمام امت
بر دست علي ، امام امت

امروز  علي امين دين شد                                                     
از خرمن عشقخوشه چين  شد

از امر غدير خم ز رحمت                                                         
 مولاي  تمام  مومنين  شد

شاهي كه به حضرت پيمبر                                                    
در مسند عشق جانشين شد

بر بام فلك زخيل حجاج                                                         
 تبريك و تحيت از زمين شد

بخ بخ  به لب كوير گل كرد
گلواژه      يا    امير گل كرد

اي شيعه امير جز علي كيست                                             
سلطان  غدير  جز علي كيست

در  محفل نور ، عارفان را                                                      
 سرحلقه  و پير جز علي كيست

از راز  مگوي حضرت    حق                                                   
 آ گاه و خبير  جز علي كيست

پيغمبر  آخر    الزمان را                                                           
سردار و وزير جز علي كيست

اي صافدلان پاك وآ گاه
 بالله كه  عليست سر الله

اي شاه ملك خصال هو حق                                                          
 تاج سر اهل حال هو حق

ما را  نبود كمال مدحت                                                               
اي پيكره كمال  هو حق

از  بنده بينوا  و مسكين                                                              
  مدح تو بود محال  هو حق

اي حسن تو در جلال و تمكين                                                     
آئينه ذوالجلا ل هوحق

تو شاه سرير   كا يناتي
خورشيد سپهر  ممكناتی

من شاعردرگه ولايم                                                           
 در شان  و شرف غلام مولا

شب خيز ز فيض جام مولا                                                     
مستم ز شراب نام مولا

 افتاده ام از خيال   خالش                                                       
چون مرغ به فكر دام مولا            

 درويش  فقير و مستمندم                                                      
 محتاج زلال جام  مولا

درگاه ولای او بهشتم

چون حب عليست در سر

http://shabkhizegaramaleki.blogfa.comمنبع؛ 

خونبهاي گل /از شبخیز


از خشم پنجه هاي خزان  در  سراي  گل
كوتاه شد ز  ساحت    گلخانه    پاي گل

غارتگران  به قصد، كدورت   كه داشتند
آتش زدند،  بر حرم كبرياي گل

از سنگ  فتنه  رونق  بازار گل شكست
آئينه  رخت بست ز  دولتسراي گل

در باغ از  هجوم تطاول ، دگر نماند
آثاري  از  طراوت  سرو   و صفاي گل

گل سو خت غنچه سوخت  چمن سوخت باغ سوخت
در  نوبهار لاله،  خزان شد، بلاي گل
 
از ضرب تازيانه عصيانگران باغ
  تصوير زخم بود سراپا   قباي  گل

خشم خزان ،تهاجم آتش، بلاي خار
فرصت نداداز چه ندانم ، براي گل

طوفان حادثات در از باغ  چون گشود
بستند  زاغكان ،  پر و بال هماي گل

از تندر حوادث و موج هجوم خشم
گل شد فداي غنچه  و غنچه   فداي گل

حق داشت باغبان همه شب ناله سر كند
گه در عزاي  غنچه  و  گه  در  عزاي  گل

تنها نه باغبان در و ديوار مي گريست
آرام و بي ريا، ز غم ماجراي  گل

حاجت  به  شكوه  نيست  دگر  از  شكوه  عشق
در عرصه¬اي كه  هست  خدا خونبهاي گل

بانوي گل؛ شكوه شهادت مباركت
اي نام   ناميت ، شرف  و اعتلاي گل

جنت در آرزوي   جمالت در انتظار
با اين  اميد، گل بفشاندبه پاي گل

شب خيز، لب ببند و از اين قصه  در گذر
آخر   كجا   سزاست ز الكن   رثاي گل

تماشا گه راز/شعر از شبخیز

امروز  در ميكده باز است بيائيد                                 
مي خوردن مستانه مجاز است بيائيد

ساقي ز رخش پرده بر افكند، كجائيد                        
ميخانه، تماشاگه راز است بيائيد

خشت از سر خم پادشه ميكده برداشت                   
درهاي خرابات فراز است بيائيد

دست طلب از جيب تمنا به در آريد                             
هان : فرصت اظها ر نياز است بيائيد

اين ساغر و اين ساقي و اين ميكده اين مي             
اسباب صفاي هم ساز است بيائيد

از درگه هر نا  كس و كس روي بتابيد                          
شاهنشه ما بنده نواز است بيائيد

يك ميم ز احمد به احد راه نماندست                           
اين قصه نه كوتاه ، دراز است بيائيد

خورشيدوفا سرزده از كعبه ی مقصود                       
برقبله ی او وقت نماز است بيائيد

صبح از دل يثرب به در آوردسر  امروز                          
درجلوه مه ملك حجاز است بيائيد

درگاه حسين بن علي  از شرف و جاه                         
جنت شرف و عرش طراز است بيائيد

اين دولت محمود نصيب همه كس نيست                   
شب خيزدر اين بزم اياز است بيائيد

صحبت از نام مكن / شعر از شبخیز

صحبت از نام مكن صحبت جام است اينجا
هر  چه گويند به جز باده حرام  است اينجا

حرمت جام نگهداركه صدچون جمشيد
دست برسينه ،كمر بسته غلام است اينجا

درسرت گرهوس عالم قدس است بيا
كان همه  بعدمسافت دوسه گام است اينجا

تا مي و ميكده و ساغر وساقي باقيست
حوري و كوثر و فردوس كدام است اينجا؟

گوشه ي ميكده خلوتكده اي طاعت ماست
پير رندان خرابات امام است اينجا

منشين اي طاير دل، از سرعالم  برخيز
كه جهان دانه و جان حلقه ي دام است اينجا

دعوي فضل ز نقص است در اينجا شب خيز
چون به يك  ساغرمي كار تمام است اينجا

«‌يا محمد(ص)‌» شعر از شبخیز


عالم همه محتاج به احسان محمد(ص)
آدم متنعم ز سر خوان محمد(ص)

خورشيد كه بازار جهان رونق از او یافت
شمعي است به   قنديل شبستان محمد(ص)

ماه فلك از دولت اعجاز رسالت
سرمي زند  ازچاک گريبان محمد(ص)‌

ارواح رسل  از  پي تعظيم  جنابش
سايند جبين بر در ايوان محمد(ص)‌

موسي وميسحا  وخليل الله و داوود
هستند همه طفل دبستان محمد(ص)‌

كي مي سزد از همچو مني مدحت والاش
جبريل امين است ثنا خوان محمد(ص)‌

من كمتر  از آنم كه لب مدح كنم باز
در نعت وجلال وصفت وشان محمد(ص)‌

اين بس به جلالش كه سلاطين سرافراز
هستندگداي در سلمان  محمد(ص)‌

ازپاي كجا افكندش هول قيامت
آنكس كه زند دست به دامان محمد(ص)‌

«شبخيز» گداي در او باش كه  «گويي» است
سرهاي   شهان  در خم چوگان محمد(ص)

در حالات استمداد پرچمدار نينوا حضرت عباس بن علي(ع) شعر از شبخیز

مدهوشم و سرمست  ز  ميناي غم  و  رنج
گلگون شده  زان باده ی نابم رخ نارنج
افتاده ام از اسب در اين عرصه شطرنج
بنگر كه : سر و كتف و دل و ساعدو آرنج
رفت از نظرم در هوس روي تو هر  پنج

اي شاه مرا كرده غلام  تو خداوند
گر سر برود نگسلم از بندگيت بند
هرگز نروم ا ز  سرپيمان بتو سوگند
گو : مكنت و ملك و حرم و خانه و فرزند
گردند فداي سر گيسوي تو هر  پنج

اي پايه ی عرش از نفس گرم تو  قائم
سر درخط فرمان تو ذرات عوالم
مخدوم توئي دردو  جهان ما همه خادم
مفتي و فقيه و  ثقه  وعارف وعالم
جاروب كش  مسند  سكوي  تو  هر  پنج

در مكتب تعليم طريقت تويي استاد
از فيض تو يابند خلايق همه ارشاد
هرگز چو تو فرزانه ندارد دو جهان ياد
روح و ملك وآدمي و جن و پريزاد
شاگرد  دبستان سر كوي تو هر  پنج
 
تا سرزند از خا ك سيه لاله و سنبل
بر دامن لطف تو زند چنگ توسل
بي اذن تو قمري نكند شوق تغزل  
آ ئينه و شمع  و گل و پروانه و بلبل
ساغركش  ميخانه ی يا هوي تو هر  پنج
اي  مايه ی مجد و شرف دوده ی آدم

از تست جلال و حشم آدم  و عالم
نبود دو جهان قيمت يك موت مسلم
جنات و قصور و غرف و كوثر و زمزم
بوسند در دولت مينوي تو هر  پنج

اي كعبه جان قبله ی دل مهبط ارشاد
معموره ی اسلام  ز ايثار توآباد
متروك وخراب از كرمت  خانه  بيداد
سلطان و غلام وخدم و بنده وآزاد
در سجده به   پيش خم ابروي تو هر  پنج

عرش ملكوت است تو را  مسند  اجلاس
دارند ملا يك در درگاه تو را پاس
تنها نه جبين  ساست بدرگاه تو عباس
عيسي و كليم و خضر و يونس و الياس
سايند جبين بر در مشكوي تو هر  پنج

اي خاك درت سرمه ی چشم مه و خورشيد
تنها نه منم در طلب دولت جاويد
ذرات جهانند در اين  خواهش و اميد
شمس و قمر و مشتري و زهره و ناهيد
هستند چو  بنده به  تكا پوي تو هر  پنج
 
جان بركفم از عشق تو اي مظهر لولاك
وي فيض وجودت سبب خلقت افلاك
عباس كجا،كي كند از كشته شدن باك
اين دست و سر و سينه و چشم و تن صدچاك
بالله كه نيرزند به يك موي تو هر  پنج

اي رشگ همه هستي عالم به كمالات
آدم، به ملك از  تو كند فخر و مباهات
جاويد ز جانبازي تو جمله  آيات
انجيل و زبور و صحف و مصحف و تورات
هستند به تلويح   ثنا  گوي تو هر  پنج

هرچند ز ده آه   درون خيمه  به گردون
وز   سوز عطش    جام   دلت    گشته    پر   از خون
ليك آب همه عالم امكان به تو مرهون
جيحون   و  فرات و  ارس و دجله  و  كارون
مخمور عطشناك لب جوي تو هر  پنج

اي كون ومكان  بر كرم و لطف تو محتاج
آنرا كه   نهادي به  سر  از مكرمتت تاج
از جور عدو گشت به تير  ستم آماج
مشگ و علم و جان و دل و ديده به تاراج
رفت از سر شوق رخ نيكوي تو هر  پنج
 
اي مرغ ملك بال در اين دشت بلاخيز
افتاده ام از  جور سپاه شرر انگيز
آماده و در دست همه  حربه ی  خونريز
تيغ و سه¬پر و نيزه  وگرز و تبر تيز
اندر صدد صيد پرستوي تو هر  پنج

كي مي سزد  از  همچو  مني وصف تو 
مولافيضي برد از مهر فلك شب¬پره حاشا
وامانده در اين مرحله شب خيز  نه   تنها
حَسان و جَرير، َاصمَعي واَخطَل و اَعشا
قاصر زمديح صفت  وخوي تو هر  پنج

از خم عشق تو مستم يا حسين(ع) شعر از شبخیز


مي پرستم    مي پرستم  يا حسين(ع)
از خم عشق تو مستم     يا حسين(ع)

تا شدم مست از شراب جام عشق
از   كمند  عقل رستم   يا حسين(ع)

نام     تو      بر لوح  دل    بنگاشتند
در  حجابات  الستم     يا حسين(ع)

از همه   با   آرزوي      وصل     تو
رشته ی الفت  گسستم يا حسين(ع)

نور  مهرت  تا  بدل     راهي    گشود
از تعلق    ديده  بستم     يا حسين(ع)

از    سر     جان    و   جهان     برخاستم
در    سر   كويت نشستم   يا حسين(ع)

خضر اگر از آب حيو ان زنده گشت
من زعشقت زنده هستم   يا حسين(ع)

اي   ز  پا   افتادگان     را     دستگير
رحمتي ، دستي به دستم يا حسين(ع)

جز ولاي خاندان  مصطفي(ص)
دل   به كس    هرگز   نبستم يا حسين(ع)

سر فرازم كن    من    شب خيز را
با نگاهي گرچه پستم   يا حسين(ع)

عرض ارادت به امام زمان(ع) از مرحوم سیدعبدالحسین  خازن تبریزی


کی می شود به حال خرابم دعا کنی
نام مرا میان قنوتی صدا کنی

عمری است کوچه گرد دیار محبتم
شاید دلت بسوزد و شاید عطا کنی

با درد هم نشینم و با غصه هم دمم
شافی تویی شود که مرا هم دوا کنی؟

خواهم که جان دهم به رکابت امیر عشق
آیا شود که حاجت من را روا کنی

سر تا به پای غرق گناه و ضلالتم
آقا تویی که با بدیم خوب تا کنی

ای زائر شکسته دل شهر غصه ها
کی می شود که قسمت من کربلا کنی


زبانحال حضرت زینب کبری (س) در شام غریبان حضرت علی (ع) از آقای حاج محمدتقی جابری(فروغ)-  در آهنگ حسین


اماندی گیتمه دایان بابا گیتمه
گئجه وقتی باغریقان بابا گیتمه

اورک غمین گیزلدن بابام ایوای
یارالی قبره گیدن بابام ایوای

بابا نظر ایله بیر من زاره
آخور دالونجا سرشکیم عذاره

دایان بیرده باشیوه دولانوم من
آنام تک گیتمه گئجیله مزاره

دایان اورک داغلیوم باباجان گیت
دویونجان بیر آغلیوم باباجان گیت

اجازه ویر باشیوین یاراسین من
آچوم بیرده باغلیوم باباجان گیت

سنه بو چرخین نه اولدی وفاسی
جفا الیله چوخ اولدی بلاسی

سنی ایاقدان سالانمادی امّا
ایاقدان سالدی ثقیفه جفاسی

ثقیفه نون ظلمه عرشی دایاندی
ملک اجازه آلان قاپی یاندی

آنام سنون حفظ حرمتون اوسته
قاپی دالیندا قالوب یارالاندی

همان گونده عمریوین گلی سولدی
یانیقلی قلبون ملالیله دولدی

او گونکه گوردون آنامی یارالی
سنه نه اولدی بابا او گون اولدی

او گون آهون چرخ اطلسه چخدی
مصیبتلر اودلی قلبیوی سخدی

سندی دعواده یخانمادی دشمن
آنامون دردی ولی سنی یخدی

عجب باشیم دوشدی درد و بلایه
گئجه گوندوز گلّم آه و نوایه

بیله یانماق آغلاماق منه ایمدی
زمینه دور دشت کرب و بلایه

او گون راز قلبیمی بولن اولماز
اورک غمیم کیمسیه علن اولماز

بو عالمده جان ویرنلرین نایچره
حسین تک نسگلّی جان ویرن اولماز

آنام دیوبدی نلر اولاجاقدی
ملالیله قلبلر دولاجاقدی

سموم ظلمیله دشت بلاده
حسینیمون گلشنی سولاجاقدی

او گون همین کوفیان بداختر
ایده لّه غارت خیامی سراسر

گورنده اشراری قمچی الینده
اوشاقلار برگ خزان کیمی تیترر

او صحراده دللر اودلاناجاقدی
خیام عصمت الولاناجاقدی

سراسیمه وحشتیله قاچاندا
سکینه نین دامنی یاناجاقدی

تقاضا ایلیوبدی مونسی بابا
بو شعری ایلوبدی «جابری» انشا

نجف الاشرف براتینی ایله
بو ایکّی مدّاحیوه صله اعطا

در شهادت حضرت امیرالمومنین علی ابن بی طالب (ع) از مرحوم حاج حیدر خوندل

ای جمالی کعبه ی اهل حقیقت یا علی
سن شهید اولدون شهید اولدی عدالت یا علی

کوفه ده ظاهرده بیر یعسوب دین اُلدوردولر
باطناً آیات قرآن مبین اُلدوردولر
یعنی کفر اهلی امیرالمومنین اُلدوردولر
قویدولار اسلامیده ظلم اهلی بدعت یا علی

بیر نه تک آل علینون قلبینی قان ایتدیلر
بیر غلط منظوری بو مورد ده عنوان ایتدیلر
وجه وجهُ اللهی القانیله الوان ایتدیلر
قانیویله دولدی محراب اطاعت یا علی

بو غلط حکمه بو گون دشمنده ایلر اعتراف
عمروعاصیله ایدوب تا پور سفیان ائتلاف
حُکم منفور حَکَم اسلامیدی آچدی شکاف
قالدی بو آثار شومی تا قیامت یا علی

زاده ی ملجم، او بی شرم خطاکار و لعین
اولدی تا بیر بی حجابیله گئجه خلوت نشین
وعده ی وصل آلدی اولسون مُنهَدم ارکان دین
قتلیوه اولدی اودا بیر عمده علّت یا علی

اوز جمالین بی حیا قُطّامه تا ویردی نشان
زاده ی ملجمدن آلدی جلوه سی تاب و توان
بیر وصالین شزطی قتل حجّتُ ا..َ. دور تمام
وای اگر انسانه نفس ایتسه حکومت یا علی

اوندا که مشغولیدون سن حضرت معبودیله
سجده ده سرگرمیدون بیر شاهد مشهودیله
ووردی بیر ضربت باشوندان تیغ زهر آلودیله
پایه ی اسلامی سیندیردی او ضربت یا علی

مسجده بیر خیمه وورموشدی او بی شرم و عفاف
معتکف ظاهرده، امّا دلده قصد انحراف
آه از آن احیای قدر و وای از آن اعتکاف
قتلیوه اولدی زمینه بو عبادت یا علی

هر کسی خالق ایدر اوز قدرتینجه امتحان
راستی حیرتده دور بو آزمایشده جهان
سجده دن سن باش گوتوردون ویرمدی دشمن امان
تیغ کینی ایتدی فرقوندن اصابت یا علی

اولدی بیر شمشیریله رکن هدایت مُنهدم
گَلمسه اوغلون بو شیرازه اولانماز مُنسجم
چون آلار بو قانلاری بیر گون امام مُنتقم
حق او مولایه ویروب بو امره نصرت یا علی

تا ایشیتدی جبرئیلین صیحه سین آل رسول
مسجده یوز قویدولار گوز یاشلی، محزون و ملول
گَلمدی امّا کناره دخت زهرای بتول
پشت درده دوردی اول کان حمیّت یا علی

کربلاده بُلمورم گوردی نجه قارداشینی
ابر باران تک توکوب رخسارینه گوز یاشینی
معجریله باغلادی محکم خانم اوز باشینی
قتلگاهه گَلدی اول دریای عصمت یا علی

بُلمورم شمریله ایتدی ایتمدی جنگ و جدال
خنجریله بُلمورم دوغرانمادی دوغراندی اَل
بو قَدَر وار سَسلدی ناگه بابا فریاده گَل
صور محشردی دوتوب دنیانی ظلمت یا علی

کربلاده گَل بابا بو قان دولان میدانی گور
باد ظلمیله بو صحراده قوپان طوفانی گور
زینبی، شمری، حسینی، قانلی بیر دریانی گور
بو کشاکشده منه ایله حمایت یا علی

ماجرای قتلگاهی ایلمه «خوندل» بیان
قانلی بیر دریادی، گیتسن غرق اولارسان بی گمان
بیر گَزَر اوردا مروّت سیز ستمگر ساربان
هر کس اوز مولاسینه ایتمز جسارت یا علی

فتح خیبر شعر از حسن بهاری

باشد سخن زیبا اگر نام علی آید به لب

جانم ز عشق مرتضی باشد بسی در تاب و تب

به به علی یعنی علی دیگر نمی گویم سخن

با نام پاک آن ولی دل را رهانم از محن

گر نام او از صفحۀ تاریخ کم گردد یقین

چیزی نمی ماند ز اسلام و برای مسلمین

غار حرا در شهر نور در شهر با روح بتول

هر لحظه شد یار نبی او بوده بازوی رسول

در جنگ بدر و در احد در خندق و خیبر که بُد

فتاح خیل قلعه ها برگو که در خیبر که شد

بینم قلاعی سخت تو در تو و محکم بی قرین

دربی درون قلعۀ هفتم بسی باشد وزین

مرحب ستاده در کنار قلعۀ هفتم ولی

در بستر بیماری افتاده است مولایم علی

بنگر رسول الله را با لشکر اسلامیان

یک سو زده اردو و خیل مسلمین اندر میان

احمد که دارد در دلش روح و ولای حیدری

خواهد که او رسوا کند هم اولی هم دومی

با اولی گفتا برو گر چه تو اهلش نیستی

این قلعه ها را فتح کن گر چه تو مردش نیستی

آن بزدل ترسو نرفته از قفا برگشت و گفت

این کار کار حیدر است مائیم مرد خواب و خفت

پیغمبر والا مقام آن عاشق شاه عظام

خواهد که او ظاهر کند فرق خلایق با امام

پس امر بنمود آن ولی بر ثانی بزدل همی

بهر رضای خالق داور نما کاری همی

او هم بسان اولی برگشت و رسوا شد یقین

بر آیدی این کار از دست امیرالمؤمنین

پایان روز دوم و مشکل بسی افتاده بود

مشکل گشای احمدی در بستری افتاده بود

گفتا پیمبر می دهم چون صبح فردا آیدی

پرچم به دست دست خود با فتح اعدا آیدی

دست خدا شد دست او عالم به بند و بست او

مرحب کش و خیبر گشا این کار باشد پشت او

تیغ دو دم او را به کف خیل ملک او را به صف

مرحب نه بل صدها هزاران مرحب او را همچو کف

بعد از شفای احمدی چشمان حیدر باز شد

تا دید درب قلعه را چشمش به سوز و ساز شد

کل ملائک را خدا آماده باش سر داده است

زیرا علی پا در رکاب از بهر جنگ آماده است

کون و مکان از قهر او اندر تلاطم می شود

خورشید در گرد و غبار جنگ او گم می شود

ای سینه از عشق علی پر باده شو پر باده شو

جبریل را گفتا خدا آماده شو آماده شو

دستش به تیغ تیز شد عالم به چشمش ریز شد

چون شیر بر روی فرس با حالتی چون خیز شد

ای تیغ در دستِ که ای؟ ای تیغ سرمستِ که ای؟

ای تیغ پا بستِ که ای؟ اندر پی خستِ که ای؟

ای تیغ رقصانی چرا؟ برگو تو حیرانی چرا؟

در دست مولایم علی برگو چو مستانی چرا؟

ای تیغ هر دم می کُشی ای تیغ در دم می کُشی

از بهر وصل دست او نازی دمادم می کُشی

این شهرت دیرینه را از آن ولی بگرفته ای

اوج سعادت را نگر دست علی بگرفته ای

حیدر چو بر دلدل نشست بنمود عزم آن حصار

آمد به سوی قلعه و مرحب بدیدی چون سوار

شمشیر تیز حیدری رفتی چو در بالای سر

پیچیده در کون و مکان فریاد و بانگ الحذر

خیل ملک بر جبرئیل حق پناه آورده اند

از آتش تیغ علی از سینه آه آورده اند

اندر دل مرحب هزاران ولوله افتاده بود

از نعره مولا به خیبر زلزله افتاده بود

چون صاعقه آمد فرود بر فرق آن مرد حسود

تیغ امیرالمؤمنین آتش زد آن فرق عنود

تنها نه سر را با کُلَه بل پاره سنگ خاره کرد

بین دو کتف و هم کمر پشت فرس را پاره کرد

زد خالق کون و مکان فریاد با صوت جلی

برگیر ای جبریل حق دست ید الله علی

ترسم ز تیغ مرتضی کون و مکان پاشد ز هم

خورشید ره گم میکند ماه از شرار او به غم

مرحب بکشت و دست او بر درب قلعه حلقه زد

با نعرۀ زهرا مدد در را کنار از قلعه زد

تنها نه قلعه گوش کن کل سما در لرزه شد

الله اکبر ای عجب عرش خدا در لرزه شد

یا للعجب این حیدر است یا که خداوند جهان

یا للعجب این حیدر است یا ناظم کون ومکان

یا للعجب این حیدر است یا صاحب عرش و لوا

یا للعجب این حیدر است یا نسخۀ فرد خدا

این آبروی حیدر است دست خدای سرمد است

دریای فضل مرتضی بی ساحل و هم بی حد است

حیدر پناه احمد است دین و ولای احمد است

کل سپاه احمد است روح و صفای احمد است

حیدر جلی حیدر خفی حیدر صفی حیدر ولی

حیدر وفی حیدر قوی حیدر رضی حیدر علی

حیدر قمر حیدر ثمر حیدر ظفر حیدر گهر

حیدر امین کردگار او صاحب تیغ دو سر

فردی است فردی بی نظیر مردی است مردی بی قرین

او بهترین عبد خدا در آسمان و در زمین

مهر محّمد در دلش عشق محّمد در سرش

شد گر پیمبر شهر علم مولا علی باشد درش

این فاش می گویم اگر حیدر نبود اندر زمین

نامی نمی ماند از خدا اسمی ز ختم المرسلین

خورده گره بر کار ما گوییم از مهر و وفا

لبخندی از لبهای او باشد به درد ما دوا

یا مرتضی اعجاز کن با آن ید خیبر گشا

درب دلم را باز کن بر رحمت و لطف خدا

یا مرتضی بر شیعیان بنما دمی آقا نظر

ما صاحبی داریم لیک هستیم از او بی خبر

حق بتول جان رسول حکم فرج امضا نما

بر ما غلامی درش را از کرم اعطا نما

در مدح امام حسن مجتبی (ع) از مرحوم حسینی سعدی زمان

زینت صفحه ی تاریخ که نامش حسن است
اثر صلح ثمربخش امام حسن است

دم زنند ار ملل راقیه از صلح و صفا
پیروی از نظریّات و مرام حسن است

صلح او ضامن اجرائی شرع نبوی است
صلح او حافظ برّان ز حسام حسن است

صلح او حفظ جوانان بنی هاشم کرد
نظم اسلام ز صلحش به نظام حسن است

صلح او بود که پی ریزی عاشورا کرد
صبح عاشور درخشنده ز شام حسن است

هیبت و صولت او همچو رسول مدنی
چون علی قاطع و برّنده کلام حسن است

یوسف آن شاهد کنعان و عزیز مصری
با همه حُسن و ملاحت چو غلام حسن است

خون دل خورد به هنگام حیاتش همه عمر
چه حیات؟ آب دهن تلخ به کام حسن است

چه حیات؟ آب گوارا به گلو همچو شرنگ
جای آب و شکرش زهر به جام حسن است

چه حیات؟ از ستم و طعنه ی احباب دورو
به خدا خون جگر شُرب مدام حسن است

نه همین جور و جفا دید به هنگام حیات
حالیا هم هدف ظلم منام حسن است

چشم امّید شفاعت به حسینی در حشر
از امام حسن و فاطمه مام حسن است

در مدح حضرت امام حسن مجتبی (ع) از استاد عابد


تو ای به حسن بی مثل فروغ كبریا حسن
تو ای به موج تیرگی چراغ رهنما حسن


ریاض قدس را گلی صفای آن حدایقی
به
هر صفت به غیر حق به حق سزا و لایقی
حقیقت جهان تویی حقیقة الحقایقی
توئی امیر اتقیا خدیو ماسوا حسن

چراغ علم و شرع را ضیا توئی سنا توئی
به فطرت جهانیان وفا توئی صفا توئی
تجلی مرام حق ز خلق ماسوا توئی
جهان طفیل هستیت تو میر مقتدا حسن

بهار باغ دین توئی صفای شرع احمدی
فروغ ذات لم یزل چراغ نور سرمدی
عیان ز لمعه رخت شعاع نور ایزدی
ز جلوه تو منجلی جمال لایری حسن

توئی امام مفترض فروغ جلوه قِدَم
به درگه تو مفتقر علم كشان محتشم
توئی به اوج منزلت امیر كعبه و حرم
از آن بلامنازعی به مشعر و منا حسن

تو رونق عبادتی تو وجهه سیادتی
تو معنی ریاضتی تو لایق قیادتی
تو هیكل اطاعتی تو عزت شهادتی
به جز تو اینهمه كجا به كس بود سزا حسن

تو در ثبوت ذات حق چو دم زدی علم زدی
طریق عشق بود و دین به هر رهی قدم زدی
اساس كفر و فتنه را به حلم خود به هم زدی
كه آب حلم میكُشد شرار فتنه را حسن

منزه است از بیان مقام كبریائیت
به حیرت است عقل و جان ز قدرت خدائیت
وجوب طاعتت بود ثبوت پیشوائیت
كه بر جهانیان توئی امیر و پیشوا حسن

فلك به هر خدنگ كین نمود دل نشانه ات
ز غم فسرده كرد جان به هر ستم زمانه ات
فكند دام كینه را عدو به آشیانه ات
كه تنگدل كند تو را ز غیر و آشنا حسن

ز جور ناكسان، شنو حكایت برادرت
كه سیل خون روان كند به چهره دیده ترت
بهل بقیع را سپس به همرهیّ مادرت
به عرصه گاه كربلا بیا حسن بیا حسن

ذکر ولادت حضرت امام حسن مجتبی علیه السلام/شعر از تائب

امشب به جمع خوش خطان خوش خط وخالی آمده
مصرملاحت را بهمین یوسف جمالی آمده

کنعان یثرب را عیان پیچیده عطریوسفی
بر خانه یعقوب دین ابرو هلالی آمده

گردون دین رااولین کوکب پس ازخورشیدوماه
باچهره ای رخشنده ای بدرکمالی آمده

آئینه صدق وصفا انگیزه مهرو وفا
سبط رسول مصطفی حیدرمثالی آمده

خلقش حسن خلقش حسن نامش حسن سیماحسن
یعنی سرتا پا حسن احسن جمالی آمده

شکرشکن لعل لبش جانیخش در دادسخن
شیرین زبان شیرین بیان شیرین مقالی آمده

بحرمکارم را محیط فخر اکارم را مدار
برخاندان هاشمی فرخنده فالی آمده

ازنسل اولاد خلیل نفس پیمبر را سلیل
ازجانب رب جلیل صاحب جلالی آمده

امشب سرای فاطمه رشک بهشت عدن شد
چون زینت باغ جنان باگل جمال آمده

باشور وبهجت خانه مولا چراغانی شده
ماهی حسن رخسار باغنزو دلالی آمده

لبخند نازش عقده زهرا زدل وا میکند
خندان به آغوشش گل فرخنده فالی آمده

درجشن میلاد حسن تائب همی خواهد صله
چون سائلی بر درگه صاحب جلالی آمده


منبع؛کتاب ایده ال تائب اثرطبع حاج صادق تائب