تشنگان عشق /ازشبخيز


 يار آخر از جمالش پرده را   خواهد كشيد
وز سر لطف وعنايت سر بما خواهد كشيد

تشنگان عشق  را  آن خضر صحراي طلب
تا كنار   چشمه آب بقا خواهد كشيد

بر لب آمد جان ز سوز هجر و داغ انتظار
كي عنان رحمتش را سوي ما خواهد كشيد

گرچه  حيرانيم، اما كس نداند جز خداي
كار ما  با يار آخرتا كجا خواهد  كشيد

كاروان عشق را تا كعبه مقصود دل
كاروانسالار آخر از وفا خواهد كشيد

نيك مي دانم كه روزي آن شه مسكين نواز
دست رأفت بر سر ما  از ولا  خواهد كشيد

عاقبت از قاتلان سنگدل، آن منتقم
انتقام كشتگان كربلا خواهد  كشيد

غم مخور شب خيز  كاخر آن مه برج ولا
از جمال آفتابش پرده را خواهد  كشيد


شعرترکی در مدح حضرت مهدی (عج) از سیدرضا حسینی(سعدی زمان)

بير دلبريم وار عارضي رخشنده آفتاب
يوخ يوخ اونون گل عارضينه بنده آفتاب
 
تطبيق ايلسم يوزوني آفتابيله
اولماز نظير اونا اولي شرمنده آفتاب
بير کهکشاندي صورتي خورشيد آفرين
گورمز اونون نظيريني تابنده آفتاب
 
کيمدور بو حسن صاحبي مرآت سرمدي
نــامـوس دهــر قائـم آل مـحـمــدي
 
اوخشار نگاريمين يوزينه آفتاب ؟ يوخ
وجه اللهه قياس اولور ماهتاب ؟ يوخ
نور اماميدن گون ايدر نورين اقتباس
واردور بو سوزده جاي سوال و جواب ؟ يوخ
گوندن هامي کرات جهان مستفيض اولار
بو استفاضيه اولي مانع سحاب ؟ يوخ
 
کيمدور بو حسن صاحبي مرآت سرمدي
نــامـوس دهــر قائـم آل مـحـمــدي
 
والشمس يعني آند اولا شمسه ديوب خدا
والشمسدن اونون يوزيدور اصل مدعا
والليل آند اولا گيجيه يعني زلفينه
محسود نافه ختن و عنبر و ختا
هيهات مشک چين و عبير تَرِ ختن
اول زلف مشکسايه جهاندا نظير اولا
 
کيمدور بو حسن صاحبي مرآت سرمدي
نــامـوس دهــر قائـم آل مـحـمــدي
 
يوز سبزه گندمي نجه يوز ؟ شرحه يوخ مجال
آيينه جمال خداوند ذوالجلال
گوزلر قرا گشاده جبين قاشلاري هلال
وار ساق يوزينده نقطه کيمي بير سياه خال
به به نه جاذبه ء اهل عشق و حال
اولماز شعاع کوکب درّي اونا مثال

کيمدور بو حسن صاحبي مرآت سرمدي
 نــامـوس دهــر قائـم آل مـحـمــدي

فوق مديحه دور نمکين ماه طلعتي
مکّي نقابدور، مدني پرده صورتي
چاتماز بو حسنه يوسف مصري وجاهتي
حيدر باخيشلي گوزلري شيرانه صولتي
آئينه دور پيمبره کليّه خلقتي
وار صورتينده احمد مرسل ملاحتي
 
کيمدور بو حسن صاحبي مرآت سرمدي
نــامـوس دهــر قائـم آل مـحـمــدي
 
جنت گوزلدي اهلي گوزل يوخ بونا کلام
غلمان گوزلدي، حور گوزل نهرلر مدام
واضحدور حسن صاحبيدور انبيا تمام
جنّتده جمع حسني قيلوب حي لا ينام
بونّان بيله ديردي پيمبر عَلَي الدَّوام
طاووس خلد عدنيدي مهدي شه انام
 
کيمدور بو حسن صاحبي مرآت سرمدي
نــامـوس دهــر قائـم آل مـحـمــدي
 
بو حسن بو جمال حسيني بو احتشام
بو شان بو جلال و بو عزّتده بير امام
باخدوقجا ذوالفقاره توکر گوز ياشي مدام
آغلا ر دير کي جديمي اولدور دولر لئام
تا آلماسام بو تيغيله اعدادن انتقام
قان آغلارام بابا ديرم هر صباح و شام
 
کيمدور بوو حسن صاحبي مرآت سرمدي
ناموس دهر قائم آل محمدي)

گل توحید (در ولادت امام حسین(ع) از سیدرضا حسینی

 بيا که موسم سير گل و گلستان است
بهرطرف نگري رشگ باغ رضوان است

گلي بگلشن توحيد بردميده که خود
بگلشن دوجهان عالمي گلستان است

زامتزاج دو بحر ولايت وعصمت
پديد آمده آن گوهري که مرجان است

چه گوهري؟ که نيآيد بدست ازکاني
چه گوهري؟که شرف بخش گوهرکان است

گلي شکفته بگلزار حيدر کرار
که عطر گلشن عدن، از آن است

چه گل؟ که نکهت گل شرمسار نکهت اوست
پر از حکايت او جمله کون ومکان است

چه عالمي است؟بهر جا جشن برپاست
چه داده رخ؟ که همه کاينات شادان است

سرور وجشن نه تنها بصفحه غيراست
قسم بذات خدا عرش حق چراغان است

تمام خلق بلب نام تازه مولودي
زبان به تهنيتش باز وديده، گريان است

زپير عقل پرسيدم اين عوالم چيست؟
که پا نهاده در عالم؟ چه سرپنهان است

جواب داد کسي پا نهاده در عالم
که پيشواي همه ، خاصه رادمردان است

دهن بمشگ بشو نام ناميش گويم
قتيل آل اميه حسين عطشان است

کتاب معرفت رازآفرينش را
صحيفه رخ او ابتدا وپايان است

گلي است ره به حريمش نيافته خاري
که خاراين گل سرخ ازخدنگ وپيکان است

يگانه رهبر دين ، پيشواي آزادي
نجات بخش بشر ازجفاي دونان است

به نخل دين خدا، آبداد از خونش
شهادتش سبب اعتلاي قرآن است

کجا است برقلم (سعدي زمان) يارا
بمدح آنکه، بر او جبرئيل دربان است



منبع:کتاب بهار بي خزان مولف سيدرضا حسيني

میلاد باسعادت امام حسین(ع) از سیدرضا حسینی(سعدی زمان)

عالم زنو چوناقه آهو معطر است
بادصبا چومشک ختن روح پروراست

گفتم به پیرعقل جهان گشته رشگ طور
این نور کیست عالم امکان منور است

گفتا که لن شنید با ارنی کلیم حق
امروز نور مظهر گوینده اظهر است

نورجمال لم یزلی گشته جلوه گر
میلاد غیوریادگار پیغمبر است

یعنی که روز سوم شعبان گشته پدید
میلاد زیسعادت سلطان محشر است

جبرئیل خادم وی لعیا است قابله
اسمش حسین وکشته شمشیروخنجراست

گویند گوشواره عرش است نام وی
نی نی قماط وی بسموات زیور است

پرسند اگر تفاوتکرب وبلا وعرش
گو کربلا زعرش خداوند برتر است

چشمم بجود وفضل دو دست بریده اش
چون گوش روزه دار بر الله اکبر است

هرکس دراین جهان به مقامی است متکی
بی شبهه اتکا حسینی به دفتر است

مارا بس است این شرف و عز وافتخار
گویند برحسین عزادار ونوکر است


منبع:کتاب لمعات حسینی

درباره حضرت فاطمه(س) ازسیدرضا حسینی(سعدی زمان)

مـن نمي گويم کـه ثـانـي زد بـه زهـرا تـازيـانـه
 مـن همي گويم لـگـد شـد بـر وفات وي بـهـانـه

مـن نمي گويم بـه پشـت در چـه ظلمش وارد آمد
 مـن همي گويم کـه پهـلو شـد شکست اندر ميانه

مـن نمي گويم جـنيـنش سقـط شـد از جـور ثاني
 مـن همي گويم کـه بـي خـود گشـت آن درّ يگانه

مـن نمي گويم ز سـيـلي روي زهـرا نيلگون شد
 مـن همي گويم بـبـابـش بـرد در صـورت نـشانـه

مـن نمي گويم زنـي مظلومـه چـون زهرا نباشـد
 مـن همي گويم کـه زيـنـب يـادگـارش بـود يا نه ؟
آ
ري آري يـادگـاري بـــود زيــنـب ز آن بـلاکـش
 جـسـم وي شـد نـيلـگون ، آخـر ز بـيـداد زمـانـه

مـن نمي گويم بـسـر مـعـجـر نبـودش روز غارت 
مـن همي گويم کـه زلفـش بـود چـتـر خـسـروانه

مـن نـمـي گـويـم کــه رفــت از وي گـوشـواره
 مـن همي گويم کـه يـغـمـا شـد هـمه زيـب زنـانـه

مـن نمي گويم کـه خـرگـاه جلالش سوخت اعداء
 مـن همي گويم کـه شأد مـرغ حـرم بـي آشـيـانـه

مـن نمي گويم کـه گـردنـبـنـد او را بــرد خـولـي
 مـن همي گويم کـشيـد آه جـگـر سـوزش زبـانـه

مـن نمي گويم کـه او در کـربلا مـجـروح گـرديد
 مـن همي گويم کـه در تـن داشت جـاي تـازيانـه

مـن نمي گويم نــزد شانـه بگيـســو در حيـاتـش
 من همي گويم به زلفش دست حسرت بود شانه

مـن نمي گويم که تا مردن نديدش کس فرحناک
 مـن همي گويم کـه بودش نالـه هـاي عاشـقانـه

مـن نمي گويم کـه سعـدي زمـان باشـد حسينـي
 مـن همي گويم کـه او عبـد است در اين آستانه


شعر ترکی در احوالات حضرت موسی بن جعفر (ع) ازسیدرضا حسینی

او گون که مقصدينه يتدي سند کينه خصال
امامي ايلدي مسموم او شوم بد افعال
او نازنين بدنه زهر کين موثر اولوب
دير مسبّب امام اولدي چوخ پريشانحال
گيدوب بالالارين اعجازيله وداع ايلدي
قيتدي محبسه پژمرده حال و غرق ملال
مقيّد ايلدي زنجيرله دوباره اوزون
بو قدرت و بو اسارتده چوخدي جاي مقال
ديسم اسيريدي باب الحوائج اولماز اسير
ديسم اسير دگولدي ندور او پوزقون حال
کيمون نه قدرتي وار باغلاسون يداللهي
نجه اسير اولي مرآت قادر متعال؟
بيله خيال ايدورم طوق عشقدور زنجير
علاقمند اولور عشق اهلينه اودور اغلال
گوروب رياسته هارون بو قصّه صدمه ويرار
قضيّه منتشر اولسا بولر اناث و رجال
دوشر قلمروينه انقلاب سرتاپا
قيام ايده لّه محبان شاه عرش جلال
اوزيندن ايسته دي بر نوع رفع تهمت ايده
تمام شيعه لري بلکه ايليه اغفال
خيال خامله ترتيب ويردي بير مجلس
خياله سالمادي ويرمز نتيجه خام خيال
همان او مجلسه اشراف شهري دعوت ايدوب
يغيشدي مجلسه يکسر اکبر و عقّال
او بي حيا ديدي موسي بن جعفري گتورون
چتين اله دوشه بيرده بو فرصت و بو مجال
گلوب چيخاتديلا زنداندان آيه اللهي
گوروبله شمس امامت ضعيف اولوب چو هلال
لباسلر چوريوب گل کيمي يوزي سارالوب
امامتين گوني تاپسون ياخيندي حال زوال
آچوبلا کنده و زنجيريني منافقلر
امامه قاتلي فاخر لباس ايدوب ارسال
امام رختيني تزويريله ايدوبله عوض
گتوردي مخزن علمي او مجلسه جهّال
خزان گلي کيمي گلدن لطيف اعضاسي
اسردي صاق صولا هر دم دگنده باد شمال
مکان ويريلدي او مظلومه صدر مجلسده
امامه ايلدي هارون بي حيا اجلال
دولانديروب اوزون اعيان شهره ايتدي خطاب
عم اوغلي دور منه بو سيّد حميده خصال
ضعيف اولوب بدني مختصر نقاهتي وار
عناصرينده حقيقتده ضعف وار في الحال
بو ئولسه شيعه لري متهم ايده له مني
دوزنمرم اگر اثبات اولا منه بو وبال
باخون صحيح و سلامتدي يتميوب صدمه
خيالوز اولسا اوزوندن ايدون دوباره سئوال
دوروب اياقه او دم بير حکيم نصراني
سئوال ايلدي اي آفتاب برج کمال
ئوزون بيور بو دين لر صحيح دور يا نه ؟
جواب ويرمدي خوفندن اول شه ابدال
الين حکيمه نشان ويردي يعني آنديردي
ويروبله زهر الف قامتيم اولوب چون دال
ديدي حکيم بو ياخشي بولور اوز احوالين
ايدور اشاره سي مسموم اولماقين ادلال
ويروبله زهر جفا سبز رنگ اولوبدي الي
بو زهريله ئوله جاقدور قالا جهاندا محال
داغيلدي مجلسين اهلي قضيه فاش اولدي
ويروب خليفيه يوز انفعال و بد احوال
هامي گيدوبدي قالوب اوچ نفر بيري هارون
بري امام زمان برده سند کفر سگال
نه ظلم اولوب آنا يا فاطمه گوزوندن ايراق
قصور ذلّت و جور و جفا تاپوب اکمال
امامه سند لعين آچدي ناسزا ديليني
او ماجراني بيان ايتمه اي دليم اول لال
بو قدر وار يوخاري قوزيوب شل اولموش الين
او ظلميله يتوب ارکان دينه اضمحلال
دوباره گتديله مظلوم امامي زندانه
شهادتي يازيلوبدور کتبده بو منوال
رجب آييندا ايگرمي بيشمجي گون الدي
يتوردي باشه غم هجري تاپدي عين وصال
ولي نه حاليله زنجيره باغلو جان ويردي
نه چکدي شامده زين العباددن خبر آل
امام ئولماقيني بولدي سويلدي هارون
ويروبدي پر باظيم اوستونده طاير اقبال
قويون جنازه سي قالسون شکاره گيتمه ليم
بو غمده شيعه گوزي اولماسون نجه سيّال ؟
قالوب جنازه سي جدّي حسين کيمي يرده
نه کفن و دفن ايدن اولدي نه بير نفر غسال
اگر چه يرده قالوب اوچ گون اوچ گيجه بدني
ولي لباس لرين سويموبلا قوم ضلال
نه نعشي گون قباقينديدي نه ياراليدي
نه جسمي قوش کيمي آچميشدي تيريله پر و بال
حسين جنازه سي عريان قالوب قوري يرده
علاوه جسميني آت ديرناقي ايدوب پامال
حسين مصيبتي يازسام سوزوم مفصّل وار
يازوم قضييّه ي باب الحوائجي اجمال
شکاردن قيدوب دين ايوين يخان هارون
امام دفنينه گوندردي دورت نفر حمّال
گتوردولر ديمورم تخته پاره يا تابوت
نه تخته پاره که بير قيسّا نردبانه مثال
گوتوردولر ولي بي منتها حقارتيله
او وضع حال ايدر فکريمي مدام اشغال
جنازه نون قباقينجا چکرديلر بير جار
ديمم نه ديللريله ما علي الغريب يقال
بلي قلج ياراسندان چتيندي دل ياراسي
آناسي فاطمه ذيحقدي آغلاسا مه و سال
گوروب او حالي سليمان پوزولدي احوالي
ديدي بو ذلتيله کيمدي بو ، ايدوبدي رحال؟
اگر غريبيدي گلموب سبب ندور غربا؟
بو شهرين اهليدي سالموبلار اوستونه نيه شال؟
گيدوب غلام لريندن بيري گتوردي خبر
امام دور بو ئولن باغ مصطفايه نهال
همين که بولدي سليمان کيمون جنازه سيدور
اياق يالين باش آچوخ ايتدي نعشين استقبال
الوب جنازه ني چ.خ عزتيله قويدي يره
ديدي که ننگ دور اسلاميانه بو اعمال
امامه غسل ويروب پربها کفن ايلدي
او نازنين بدنه عطر قيلدي استعمال
و ليک عالم معناده گلدي اوغلي رضا
ايدوب آتاسينا غسل و کفن او ماه جمال
امامه باخدي سليمان ديدي غريب آقاواي
عذارينه جريان ايتدي گوزدن اشک زلال
ديدي يانيندا دگول عترتي غريبيدي بو
مباد نسگل اولا حجه اللهه بو کلال
ديون حرملريمه گلسون آغلاسون بو شهه
جنازه اوسته دوشنسون تمام اهل و عيال
گلوب عيال سليمان امامه اووخشاديلار
بو يرده يادوه بير کربلا غريبيني سال
ايدذن تاپولمادي مظلوم امامه غسل و کفن
حرام زاده لر ايتدي او پاک قاني حلال
«حسيني» اولسا سنه برده کربلا قسمت
نقدر عمرون اولا جدوّه مجاور قال

شعر ترکی بسیار زیبا در آرزوي زيارت قبر حضرت امام حسين(ع)/ ازسید رضا حسینی


اولموشام مدّتدي قبروندن حسين دور آغلارام

اؤلسم گلّـم اورکـده وار بو منظور آغلارام


هر کس اولدي دهرده بير مه‌لقانون عاشقي

منده اولدوم بير حسين بير کربلانون عاشقي

رسمدور عاشق اولار ني ‌تک نوانون عاشقي

اولموشام سر پنجه عشقونده مقهور آغلارام


غصّه‌دن قانيله دولموش گؤگلومون پيمانه‌سي

اولموشام عشقونده من بير نحويله غم خانه‌سي

آديمـي سسلـر حسينيلـر حسيـن ديوانه‌سي

ايليوب عشقون مني ديوانه مشهور آغلارام


من گدا سن بيرجه شاهنشاه گردون بارگاه

گيزلين عشقيـم وارسنه آگه‌سن اي سرّالاه

گر گدا شاهـه اولا عاشـق دگول شاها گناه

عشق جرم اولسا وارام جرمومده معذور آغلارام


من گنهکاري آقا درک ايتمميش پيک اجل

گوشه چشميله بيـر لطف ايله اي صبح ازل

يا مني اِيسته گليم يا جان‌ويرن وقتيمده گل

گورسون عزرائيل اليمده واردي منشور آغلارام


گر منـي ايتسـه مَخَيّـر کـردگار ذوالمنن

کربلاني ايستوسن يا روضه رضواني سن

ايسترم کربوبلانـي نيلـورم فردوسي من
 
قبـروه قـالام مجاور تـا دم صور آغلارام


ايلورم بير عمر دور شش‌گوشه قبرون آرزو

طوف ايدم قبرون قيلام اشگيله گردين شستشو

محشـره بـو خدمتيلـه اَخـذ ايدم بيـر آبرو

اولماسام بو خدمته اي‌شاه مأمور آغلارام


بيرده گورسيديم اگر بالاي سرده دورموشام

کاسه چشمي سرشگ چشميله دولدورموشام

اکبـره پائيـن پــا ده بـزم ماتـم قورموشام

فاش ايدوب قويمام قالا بوعشق مستور آغلارام


رحـم ايلــه بـو بي‌پناهيـن ديـده گريانينه

قويما ممزوج اولسون اشگ حسرتي دل قانينه

گؤگلوم ايستور قبرووي آند اُولسون اکبرجانينه

يئتمسم وصله گوزومده واردي تا نور آغلارام


نيليـوم يتمـور اليـم اي شهريــار مستظام

بويني چگننده دوروب ويرّم اوزاقدان بيرسلام

السّلام اي جان‌ويرن کرب و بلاده تشنه‌کام

ايلـرم قبـرون مجسم زار و رنجور آغلارام


السّلام اي حق يولوندا جاه و عزّتدن گيچن

السّلام اي سو يرينه لخته لخته قان ايچن

السّلام اي اوز اليلـه اوغلونا خلعت بيچن

وصل اکبردن ايدن ليلاني مهجور آغلارام


السّلام اي سو ويرن قاني ‌بلا صحراسينه

السّلام اي آدي زينت هـر بلا طغراسنيه

السّلام اي غرق اولان کشتيسي قان درياسينه

سالدي ساحلدن مخالفلر سني دور آغلارام


السّلام اي ذات پاک کردگارين مظهري

السّلام اي لفظ ثاراللهين عالي مصدري

السّلام اي «وِتر مَوتورون» مترجم مضمري

قان ايدوب گوزياشيمي بير «وِتر مَوتور» آغلارام


السّلام اي سو کنارينده لب عطشان جان‌ويرن

السّلام اي قوملار اوسته جسمي بي‌غسل و کفن

السّلام اي نيزه‌ده گون تک‌ باشي شامه گيدن

ياد ايدوب احوالووي اي نَحْري منحور آغلارام


السّلام اي مَصْرعي قانيله دريا تک دولان

السّلام اي غسلي قاني توپراقي کافور اولان

السّلام اي نعشي اوسته زينبي زلفون يولان

زينب آدي آرتورور باشيمده مين شور آغلارام


مُلتجي دور بو «حسيني» يا حسين آگاهسن

بير گداي رو سيه دورسن سَخي بيرشاهسن

اي «قَتيل العَبْره» اشگ چشمه خاطرخواهسن

ايستورم سنلن اولام محشرده محشور آغلارام

در احولات حضرت رقیه(س) از سیدرضاحسینی(سعدی زمان)


از آه، روز روشن شام سياه کردم
تا ياد از رقيّه و ز راس شاه کردم
گفتا حجاب بر مَه از دود آه کردم
امشب تو را به خوبي نسبت به ماه کردم
تو خوبتر ز ماهي، من اشتباه کردم

عمريست در سراغت سرگشته همچو بادم
از بس جفا کشيدم ديگر ز پا فتادم
ديدم رخت ميسّر شد مصقد و مرادم
دوشينه پيش رويت آئينه را نهادم
روز سفيد خود را آخِر سياه کردم

روزي که در کنارت چون گُل شکفته بودم
از کودکان خودم را خوشبخت مي سرودم
بي تو به خاک تيره شب ها ولي غنودم
هر صبح فکر رويت تا شامگه نمودم
هر شام ياد مويت تا صبحگاه کردم

شرم آيدم بگويم دارم به سينه دردي
درد گرسنگي شد باعث به رنگ زردي
آن شب که بود راست در نيزه همچو وَردي
تو آنچه دوش کردي، از تير غمزه کردي
امشب من آنچه کردم از برق آه کردم

در نوک نِي نديدي؟ اي قبله ي اميدم
از بهر ديدن تو تا شام مي دويدم
صد ضرب تازيانه با جان و دل خريدم
صد کوشمال خوردم تا يک سخن شنيدم
صد رَه به خون طپيدم، تا يک نگاه کردم

بر عمّه ام بگو تا از من خطا ببخشد
بس رنج داده ام من او از عطا ببخشد
گر حقّ خويشتن را آن بينوا ببخشد
خواجه به روز محشر جرم مرا ببخشد
کز وعده ي عطايش عمري گناه کردم

چون ديده ي حسيني شب تا سحر نخفتم
دُرِّ خيال وصلت با آب ديده سُفتم
بس غصّه ها کشيدم، بس طعنه ها شنُفتم
در عاشقي فروغي من هر غزل که گفتم
يک جا گريز او را بر نام شاه کردم

در مدح پیامبراعظم حضرت محمدمصطفی(ص) از مرحوم حسینی سعدی زمان


قسم به سوره ي والشّمس يعني روي محمّد
قسم به آيه ي والّيل يعني موي محمّد
قسم به عرش عظيم خداي حيّ توانا
قسم به مصحف منزل، قسم به خوي محمّد
در آرزوي بهشتند انبياي اولوالعزم
ولي بهست برين دارد آرزوي محمّد
خداي گفته به قرآن سخن ز کوثر و تسنيم
که هر دو هست به جنّت روان ز جوي محمّد
به خلقت دو جهان نور اوست علّت غائي
جهانيان همگي پرتوي ز روي محمّد
به مهر و ماه چه ارزش، به مشتري چه لياقت
کند مقابله با طلعت نکوي محمّد
مدام مهر جهان تاب در فضاست به گردش
به سان ساير انجم به جستجوي محمّد
عبادت همه قدّوسيان عالم بالا
هميشه کلمه ي توحيد و گفتگوي محمّد
بهشت خواهي اگر رو به سوي شهر مدينه
نسيم خلد وزد روز و شب ز کوي محمّد
نديده و نشنيده است چشم و گوش زمانه
نظير هايِ محمّد، مثال هويِ محمّد
علي که اهل جهان بنده وار سجده برندش
چو بنده خوانده خودش را به پيش روي محمّد
به ضرب تيغ علي شد رواج مذهب و ملّت
که اهل شرک نمودند رو به سوي محمّد
خطا و جرم حسيني نديده گير خدايا
به آبروي عليّ و به آبروي محمّد

در مدح حضرت فاطمه زهرا(س)از مرحوم حسینی سعدی زمان



خدايا به نطق گهربار طاها
مرا منطقي ده ز لطفت توانا
که از مدحت ذات امّ الائمّه
کنم پر ز مشک ختن سطح غَبرا
چه بانو که ضدّين جمع است در وي
جز او کيست در دهر انسيّه- حورا؟
چا بانو که مشکات نور الهي
هيَ النّور نورٌ عَلي نورِ فيها
چه بانو که مصداق کوثر به قرآن
بود مادحش ذات خلّاق يکتا
چه بانو که ختم رسل اصل خلقت
مخاطب نموده به امّ ابيها
چه بانو ز مردان عالم فراتر
تقيّه، نقيّه، زکيّه- مسمّي
به جز باب و شوهر به اقليم هستي
عقيم است بر مثل وي مام دنيا
چه سارا، چه هاجر، خواتين جنّت
همه صورتند و بتول است معنا
نگويم بود صورتش سورة الشّمس
فَوَا...ِ رويش مِنَ الشَّمس اَضحي
به شمس و قمر کي توان داد نسبت
مَه و مهر از نور او گشته پيدا
زنان گر شدي همچو زهراي اطهر
ببردي ز مردان سَبَق جنس حوّا
پيمبر که قولش بود وحي منزل
مکرّر بگفتي فداها اَبوها
سزا بود خوانند دخت خدايش
نبودي اگر لَم يَلِد حيّ اعلي
مسيحي گر آورده مريم- برآمد
از او يازده پيشوا بر مسيحا
خداي زمين و زمان جَلَّ شَانَه
عطا کرده شان و مقامي به زهرا
که خود انبياي اولوالعزم و مرسل
به وقت گرفتاري اندر بلايا
به ظلّ عنايات اين کان عصمت
به رسم توسّل گزيدند ماوا
نباشد شفيعه اگر روز محشر
رهائي ز دوزخ به کس نيست اصلا
خدايا حسيني ندارد لياقت
به مدح و رثا گفتن آل طاها
گناهان او را به زهرا ببخشا
موفّق بفرما شود اهل تق

در مدح حضرت  امیرالمومنین الامام علی ابن ابی طالب (ع)/ از سیدرضاحسینی

به اوج سعادت همائي علي
به سرّ خدا آشنائي علي
به بحر حوادث به طوفان سخت
به کشتيّ دين ناخدائي علي
جهان صورتي هست و معني توئي
تو مافوق مدح و ثنائي علي
نزايد نظيرت دگر امّهات
چُنان گوهر پربهائي علي
به جز تو ندارند فريادرس
تو يار همه بي نوائي علي
بخواهند ياري ز تو ممکنات
تو مرآت واجب نمائي علي
خداوند شمشير و علم و هنر
مبرّي ز ريب و ريائي علي
در اسماء حق اسم اعظم توئي
به جانت قسم هکذائي علي
شده در وجود تو اضداد جمع
منزّه ز چون و چرائي علي
يلِ شيرگيري به روز نبرد
به محراب، صاحب دعائي علي
به سر برده عمري به نان جوين
ولي بحر جود و سخائي علي
به شهر علوم پيمبر دري
تو منصوص در اِنَّمائي علي
بجائي به قرآن عَليٌ‌ حَکيم
به جاي دگر قُل کَفائي علي
ز هر جاي چون قطع امّيد شد
تو بر ماسوا..َ. رجائي علي
تو گفتي ز من نيست اعظم خبر
به اعظم خبر مبتدائي علي
به قرآن توئي صالح المومنين
به حق معني والضّحائي علي
ز يمن تو هستي شده پايدار
تو اِلّا پس از حرف لائي علي
چه آدم چه موسي چه عيسي چه نوح
تو بالاتر از انبيائي علي
به جز مصطفي افضل از کائنات
تو جان و دل مصطفائي علي
به قرب دَني کرده احمد عروج
تو مخبر از آن ماجرائي علي
تکلّم خدا کرده با صوت تو
نگويم تو صاحب صدائي علي
به توصيفت آغاز و انجام نيست
تو آن ذات حيرت فزائي علي
به احمد بجائي سري از بدن
نداريد از هم جدائي علي
بود مهرت ايمان و بغض تو کفر
قسيم نعيم و عنائي علي
ز محشر ندارد حسيني هراس
تو سلطان روز جزائي علي

در مدح و تعریف امام علی ابن ابی طالب (ع) از مرحوم حسینی سعدی زمان

 گر دست علي دست خدا نيست؟

چرا دست دگر مشکل گشا نيست؟

اگر دستي است ذات لم يزل را

به جز دست عليّ المرتضي نيست

يدا... است و عين ا... ناظر

به جز وي محرم اسرار ما نيست

به سر خاک دو عالم آن شهي را

که اندر آستانش چون گدا نيست

به دانشگاه طبّش صد مسيحا

چو شاگردي است کورا الفِبا نيست

ز خاک آستانش چاره باشد

بر آن دردي که در عالم دوا نيست

بگو بر آن که جويد اسم اعظم

که اسمي جز علي در ماسوا نيست

بر او شايد رداي کبريائي

خدا گر نيست از او هم جدا نيست

ز اسرار علي کي باشد آگاه

کسي کو رهرو فقر و فنا نيست

علي زيتونه ي ايمان و دين است

به غير از او وصيّ مصطفي نيست

علي آئينه ي ذات الهي است

به هر کس اين درِ اسرا وا نيست

علي جنب خداي ذوالجلال است

به فرمان نبي چون و چرا نيست

علي قرآن ناطق، روح ايمان

به جز وي تاج دار هَل اَتي نيست

علي ميزان اعمال است بر خلق

به مدحش ابتدا و انتها نيست

علي ممدوح و مادح ربّ اعلي

بدين رتبت کسي جز وي سزا نيست

علي در قول حق اُمُّ الکتاب است

مگر کافي به وصفش قُل کَفي نيست؟

تو از من مثل سر در پيکر هستي

مگر از قول ختم انبيا نيست؟

به نار قهر حق گردد گرفتار

کسي که بوتراب از وي رضا نيست

جمال بي مثالش وجه باقي

به غير از روي او وجه خدا نيست

پيمبر در غدير خمّ گفتا

پس از من جز علي مير هُدي نيست

هر آن کس را که من اولي به نفسم

وِرا جز ابن عمّم مقتدا نيست

به سعديّ زمان غير از ولايش

دگر امّيد در روز جزا نيست