احوالات حضرت علی اکبر (ع) از مرحوم شانی

آه او ساعتدن سلام آخِر اکبردن اوجالدي
خيمه ده مظلوم امامون صورتي سولدي سارالادي

اضطراب و هوليله يوز قويدي دشت کار زاره
تا يِتوردي شه اوزين شبه رسول تاج داره
نوجوان اوغلون گوروب توپراقلار اوسته پاره پاره
اختيار اَلدن گيدوب آتدام اوزين توپراقه سالدي

عمريم اولسا يوز مين ايل بو بير سوز اوسته
ذوالجناح اوستَن عزيز فاطمه دوشدي يوز اوسته
اولمادي طاقت دورا نِچّه قدم گيتدي ديز اوسته
يانديروب زهراني هم پيغمبرين آرامين آلدي

باشلادي شه ناله، بلبل تک گل خنداني گورجک
سويلدي نه تيز چخوب باتدون علي صبح اولدوزي تک
همّ و غمدن سَن خلاص اولدون اوزون، قويدون مني تک
بير بيله دشمن آرا بي کس آتان بو چولده قالدي

بو مصيبتده دايان چخما قفسدن اول دل آرام
شه گوروب جان اوسته دور اول نازنين شوخ دلارام
باشيني باسدي اورک باشينه تا اولسون دل آرام
دل که آرام اولمادي آرتوب غمي دردي چوخالدي

خم قدين اَگدي قويوب صورت علينون صورتينه
نقل ايدر راوي باخارديم من امامون حالتينه
گوردوم اولدي بو عمل افزوده شاهون رقّتينه
قان محاسندن آخور، گوز جامي هِي دولدي بوشالدي

سرخوش ايتدي شهرياري شربت هجران شهدي
بي نتيجه اولمادي عشق عالمينده جدّ و جهدي
داغ اکبر قدّيني اگدي دوزلدي نقص عهدي
مقصدي گلدي اَله آئينه ي قلبي صافالدي

شرمگين اولمور عجب چرخ جفاجو اوز ايشيندن
آه يازهرا امان بو روزگارون گردشيندن
سَنکه گوردون توپراقي قاني نجه سيلدي ديشيندن
اسگلوب نه غصّه دلدن، نه غم و محنت آزالدي

شه سَسين آلدي او شهزاده اُلومدن بير يانشدي
جسمينه بير تازه جان گَلدي گوروب تا سَس تانشدي
غنچه وَش سولموش لبين ناگاه بير آچدي دانشدي
باغبان ياندي چکوب بلبل نوا گُللر سارالدي

سويلدي مندن سلام ايت ليلي بي اقربايه
وير تسلّي گَلمسون بو غمده فرياد و نوايه
قاتليم وورسا يارالي باشيمي نوک جدايه
سربلند ايلر حرملرده آنامدا باش اوجالدي

بولمورم نه حاليدي شه آغليوب دشمن گُلردي
بير خدا عالِمدي بيرده زينب کبري بولردي
گلمسِيدي قارداشي اکبر باشي اوسته اُلردي
گلدي امّا شيشه ي صبر حسيني داشه چالدي

عالم معناده زهرا آغلادي بو حاله ياندي
غيرت ا... عصمت اللهي گوروب حالي دولاندي
اکبرين ياددان چخاتدي داغ هجرين سهل ساندي
دوردي فوراً اوز عباسين زينبين باشينه سالدي

بولمورم من قالدي اکبردن صورا ليلا نه حاله
خيمه ده يا قتلگهده تاپدي نعشين چکدي ناله
گورمسون ا... آنارلار تا جهان وار لا محاله
گوردي ليلا گون گوزينده تيره تار اولدي قرالدي

نظم ميداننده شاني آز دولاندور رخشِ طبعون
شکر ايزد آرتروب قلبونده نورون تخش طبعون
هر کسون بير قسمي بو اولدي سنونده بخش طبعون
حاليني بو نوحه نين آنلار اولار که اهل حالدي

زبانحال قمر منير بني هاشم (ع):ازحسین شأنی

بو مشکه دگن اوخ مني مايوس ايلدي چوخ     اي  کاش  دگيدي  گوزومه  مشکه دگن اوخ

 

 

بستيدي حياتيم بو سووا جاندان اوسانديم        سو مشگيمه اوخ دگدي اوزوم جانه دايانديم

اصغر  عطشه  من  شرر  خجلته   يانديم         اي  کاش دگيدي  گوزومه  مشکه  دگن اوخ

 

 

من  جان  بکفم  وقفدي بو جانيم  حسينه         يوخ  باکيم  ئولومدن  ولي  اي  لشکر  کينه

 

وير موشدي منه بو قوروموش مشگي سکينه   اي کاش دگيدي گوزومه  مشکه  دگن اوخ

 

 

گوردوم عطشندن سارالوب صورت اصغر         پوزدي   پوزولان  حالتيمي   حالت   اصغر

 

آز ياره  ويرون  بسدي منه خجلت  اصغر         اي کاش دگيدي گوزومه  مشکه  دگن اوخ

 

 

چون  اهل  وفا  کوي  وفاده  مني يوخلار         تصديق ويروب احسن ائدر عشقنه  چوخلار

 

بير گلشن فردوس ايليوب سينمي  اوخلار         اي کاش دگيدي  گوزومه  مشکه دگن اوخ

 

اوخ  جسميمه مايلدي منيم من اوخا مايل         بو اوخ  نيه بس  گتدي خطا اولمادي  حايل

 

مشگ اوسته دگوب زحمتيمي ايلدي زايل         اي کاش دگيدي  گوزومه  مشکه دگن اوخ

 

 

جان ويرماقا جانانه بوگون تا  هوسيم وار        داد  ائتسم  حسينيم کيمي  بير دادرسيم وار

 

عجز   ايلمرم   دشمنيمه   تا   نفسيم  وار        اي کاش دگيدي گوزومه  مشکه  دگن اوخ

 

 

لايق دگيل هر چند  بو جان بو باش حسينه       اما  مني  ايتميشدي  آتام  يولداش  حسينه

 

من  نوکرم   هزگز  دگلم   قارداش  حسينه        اي کاش دگيدي گوزومه مشکه دگن  اوخ

 

 

چوخ  سعي و تلاش ايلديم آخر اوز ايشيمده        قرديم   نقدر  دشمني   بو  بير  يريشمده

 

قول  گتدي  ديرديم  آپاروم مشگي  ديشيمده        اي کاش دگيدي گوزومه مشکه دگن اوخ

 

 

تا   سو اله   گلدي  غم  و درديم  آزاليشدي         مين  همتيمون  ضدينه  بير تير  آليشدي

 

سو آخدي  گوزوم باخدي اورک ياندي آليشدي      اي کاش دگيدي گوزومه مشکه دگن اوخ

 

 

 

سو وعده سينه چونکه ديموشدوم گوزوم اوسته تا سو واريدي من واريديم اوز سوزوم اوسته

 

قالسيدي سوقولسوز سورونرديم يوزوم اوسته      اي کاش دگيدي گوزومه مشکه دگن اوخ

 

 

مين  جانيم اولا  ويرماقا  بير ذره يوخ  اکراه         لازمدي  اولا   باشدا   نثار   قدم     شاه

 

قول  گتدي  باشيم قالدي  بو دور علت دلخواه        اي کاش دگيدي گوزومه مشکه دگن اوخ

 

 

بولمم     يترم   آخر   عمرومده       مرامه           لطفيله   گلور  شه  اوزي   ديدار  غلامه

 

خوشدور  بو  باشي اوندا  قويام  پاي امامه          اي کاش دگيدي گوزومه مشکه دگن اوخ

 

 

هر چند  چوخالدوقجا  يارا  خجليت  آزالماز           اما آزالور اوخ چوخي مندن صورا قالماز

 

دشمنده   قالان  اوخ  مگر   آراممي   آلماز           اي کاش دگيدي گوزومه مشکه دگن اوخ

 

 

چوخ  سعي ايلديم من بو سووون حفظنه مطلق     شاهد  سوزومه  بو کسيلن  الدي بو  بيرق

 

مقصود  دله   اولماديم     افسوس        موفق       اي کاش  دگيدي گوزومه مشکه دگن اوخ

 

 

 

(شاني ) اوزووي  صدقيله بو درگهه  سالدون       مقصود  دلون  حضرت  عباسدن    آلدون

 

صد حيف  بير حسرتده او سرور کيمي قالدون        اي کاش دگيدي گوزومه مشکه دگن اوخ

 

  منبع: http://khoban.persianblog.ir 

منبع اصلي: کليات ديوان مرحوم حسين شاني جلد 1و2 چاپ 1386 انتشارات منشور تبريز

هراس لشکر یزید از حضرت ابوالفضل(ع) /شعرازحسین شأنی

به  سر   باز دارم    هواي     دگر

پرد  مرغ  روحم  به  جاي  دگر

ندا   آيد   از  خامه       پر      نوا

گذر   کن   سوي عرصه   کربلا

بيابان  پر  از داد و شور شر است

همانا که  هنگامه محشر است

بر آن دشت هي لشکر آيد  فرود                

کند مرد جنگي به هر دم   ورود

همه غرق  آهن  همه کينه خواه                 

همه دشمن حق همه دين تباه

همه دشمن  ملک و  مال   علي               

همه     تشنه   خون    آل علي

چو زجز و  چو خولي چوشمروسنان    

گرفته   به کف  آب داده  سنان

به  سرداري   ابن سعد     عنيد

فرستاده   بي حد  لشکر  يزيد

به سرعت دوان  و  دمان   آمدند

به   قتل    امام  زمان     آمدند

جهان    آفرين   تا    جهان  آفريد

چنين   بي حيايي  نيايد    پديد

نديد  است  چشم  جهان  خراب

به مهمان خود کس کند منع آب

نويسد  کسي  نامه دعوت  کند    

 به مهمان چنين هتک حرمت کند

نديدم کسي اين چنين راي و کيش

کندميزبان  قصد مهمان خويش

که  مهمان  خود را کشد تشنه لب  

که   کشتند  آن  فرقه   بي ادب

به دل ها  بسي  کينه ها  داشتند

بسا  اين  عمل  نيک   پنداشتند

همه  دين و ايمان ز کف داده بود

همه  بر  قتال  شاه  آماده  بود

ولي  آن  سپه  را به دل بيم  بود

دل   جنگجويان  به  دو نيم  بود

همه ترس از اشجع ناس  داشت  

 همه  بيم  از تيغ  عباس داشت

به  مردانگي   گر   کند  قد  علم

نماند  ز   لشکر   بپا   يک   علم

يکي گفت اين ثاني حيدر  است

يکي گفت به ميدان کين اژدراست

يکي گفت  گر  تيغ  گيرد به کف

نماند  بجا  دست و تيپ و نه صف

اگر    آن    نباشد    ميان   سپه

کنيم  اين  سپه  را به زودي  تبه

چنين  گفت شمر ستمکار  دون

من  اکنون ز لشکر  در آرم  برون

به صد  دام تزوير و افسون کنم

ز   اردوي   آن   شاه  بيرون  کنم

روم  وعده  جاه  و  غزت   دهم

نويد  اميد   و     رياست      دهم

بيامد  به مکر و فسون آن لعين

به  نزديک   خرگاه سلطان  دين

کنار     خيام     امام     انام

چو ايستاد آن شوم و بي ننگ ونام

مخاطب  نمود   اشجع  ناس  را

 رشيد   و    هنرپرور     عباس  را

به نزديک شمر آمد آن خوشکلام

   قمر   شد  مقابل  به  ابر  ظلام

پس  آنگه بگفت  آن  لعين  عنيد

که اي نامدار و  شجاع و  رشيد

دريغا   از  اين   جلوه   روي   تو

دريغا  از  اين  زور  و  بازوي  تو

دريغا   از  اين  قد  دلجوي    تو

دريغا  از  اين  زور  و   نيروي  تو

امان  نامه دارم  ز  ميرم    برات

که  يابي از اين ورطه راه  نجات

تو هستي  مرا هم  قبيله از آن

نمي خواهمي مرگ تو بي گمان

که حيف است اين قامت افتد به خاک

شود چون تو  يک شير جنگي هلاک

چنين پاسخي داد آن پنجه شير

مرا نيست غير از  حسينم   امير

اميري  حسين  و   نعم الامير

بدور اي سمتکار  شوم  و  شرير

تو    اي    ناخداي   يم       کربلا

رضاي  خدا  را  تو   گفتي   بلا

به  (شاني) کرامت  نما  از  کرم

سرايد  رثاي  شما  اين   رقم  

منبع: http://khoban.persianblog.ir

 منبع اصلي: کليات ديوان مرحوم حسين شاني جلد 1و2 چاپ 1386 انتشارات منشور تبريز

در احوالات شب عاشورا ازحسین شأنی

از جفای مردم دنیا پرست
قلب زینب چون دل لیلاشکست

برد آنگه برخدای خود پناه
که ای خدای نور ونار ومهروماه

اندر این صحرا حسینم بیکس است
گرچه او را یک اباالفضلش بس است

ای پناه بیکسان رب جلیل
ترسم این عده معدود وقلیل

نبود اندر یاریش ثابت قدم
یک یک اینها هم رودتاصبحدم

این خبررا قاصد باد صبا
بردبرگوش حبیب باوفا

جمع کرد آن باوفا اصحاب را
تا کند آگه حبیب احباب را

گفت زینب درحرم ناراحت است
قلب اطفال حسین در وحشت است

تیغ بران برکشیدند ازنیام
آمدندآن جمع برجنب خیام

هلهله می کرد بر دور حرم
تاشود راحت بنات محترم

مست جام عشق آن دیوانه ها
دور می گردید چون پروانه ها

جانثاران حسین یاران دین
با زبانحال می گفت اینچنین

برنمی داریم دست از شاه دین

تاشویم آغشته خون در راه دین

منبع؛دیوان عباسیه شأنی /انتشارات فخرآذر تبریز

احوالات خیمه گاه بعدازشهادت علمدار /ازحسین شأنی

فضه دلخسته از سوز درون
دیده گریان ازحرم آمد برون

دید شه آید وزیرجنگ تیست
برجمال شاه آب ورنگ نیست

بحرحزن آن شاه محزون آورد
یک علم یک مشک پرخون آورد

گاه گیرد دست خود برکمر
گاه ریزدهردوچشمش اشکتر

گه کند پاک ازدوچشم خویش اشک
گه کشد پیکان زبیرق گه زمشک

آمد آن شه داخل خرگه شد
تا بگردون ناله جانکاه شد

بود چون تکمیل اساس تعزیه
خواند برعباس حسین خودمرثیه

تا لوایم برکف عباس بود
وحشت اندر لشکرخناس بود

بعداز این ایوای برحال شما
قلب من سوزد براحوال شما

بعداز این شمر ستمکار وشریر
می کند اهل وعیالم را اسیر

رنگ و روی دختران نیلی شود
تیره گون از ضربت سیلی شود

روز دیگرلشکر بی عدل و داد
هرچه شه فرموده بود انجام داد

آه ازآن دم گشت صادرازجفا
امر غارت از امیراشقیا

آتش ظلم وستم افروختند
خیمه وخرگاه شه سوختند

منبع؛ دیوان عباسیه شأنی /انتشارات فخرآذرتبریز

در استمداد حضرت ابوالفضل از خوندل

ابوالفضله گل ایله عنایت آتام اوغلی

ایدوم بیرده جمالون زیارت آتام اوغلی

ایله حالدیم من كه مایوسم اوزومدن
گذشت ایت منی قارداش خلاف اولسا سوزومدن
بو قانی گَل اوزون سیل منیم قانلی گوزومدن
گوروم گُل یوزون اولسون سعادت آتام اوغلی

سو اوسته بولوسَن من نه زحمتلره دُوزدوم
گلن اوخلاری گُل تك یانان سینمه دوزدوم
سو مشكیمدن آخاندا حیاتیمدن اَل اوزدوم
منی ایتدیله سَندن خجالت آتام اوغلی

یارالی گون ایوینده سیزیلدار یارام آغرور
یارالار بدنیمده اوزوم تا وارام آغرور
گَل اَگلش باشیم اوسته دیوم تا هارام آغرور
ایدیم دردیمه بیر بیر اشارت آتام اوغلی

قوری یِردیم امّا یِرون وار گوزون اوسته
نقدری نفسیم وار وارام اوز سوزوم اوسته
اگر عطریوی آلسام سورونَّم یوزوم اوسته
تاپام خاك رهوندن شرافت آتام اوغلی

قالان دشمن اَلینده یارالی باشیم ایوای
آخار قانلی عُذاره یازار گوز یاشیم ایوای
من اَل چكدیم اوزومدن سوسوز قارداشیم ایوای
جسارت تاپار اهل عداوت آتام اوغلی

عجب مقصده چاتدی بو گون قانه باتانلار
كنار اولدولار اوددان كنارونده یاتانلار
نه ا... دان اوتاندی نه سَندن اوخ آتانلار
ایدوبلر منه مشكه جسارت آتام اوغلی

گرك قان ایده بو غم سوسوز قیزلارین اشكین
كه انهار بهشتی او اشكین چكه رشكین
سو یوخدی سَن اوزون گَل آپار قانلی سو مشكین
اوزی شَرح ایده سَندن حكایت آتام اوغلی

بو صحراده شدائد نقدر ایلدی شدّت
وفا شیوه سین ایتدیم وظیفَمجه رعایت
بیر اوخ غفلتا امّا ایدوب مشكه اصابت
سو گیتدی هدر اولدی او زحمت آتام اوغلی

گَل آرتور منه لطفون غم و دردیم آزالسون
رضا اولما فراقین شرر جانیمه سالسون
گَل اگلش باشیم اوسته منیم باشیم اوجالسون
ابوالفضلیوه آرتور فضیلت آتام اوغلی

نه غم گَلدی سو اوسته شهامتله دایاندیم
دیشیمدِیدی سو مشكی بو میدانی دولاندیم
بیر اوخ گَلدی سو گِتدی اوركدن یارالاندیم
منی سالدی اَیاقدان او حسرت آتام اوغلی

حسینیم منی قویما بو اَشرارون اَلینده
دوشوب اود دله آهِ شرر بارون اَلینده
قالوب بیر یارالی گُل نچه خارون اَلینده
اولوب جسمی سراسر جراحت آتام اوغلی

نه منظوریدی قارداش منه بو یارالی باش
نه قانلی گوزوم آغلار كسلمیش اَله قان یاش
آچار اهل جفا اَل باجیم زینبه قارداش
ایدر صبریمی غارت او غارت آتام اوغلی

اوزوم راهِ وفاده نه غم گَلسه دایانّام
غمیم یوخدی باشیمدان، اَلیمدن یارالانّام
سنی دشمن اَلینده قویوب گیتماقا یانّام
بو غم روحیمه ایلر اذیّت  آتام اوغلی

خیامه گَتورم سو منه اولمادی امكان
سوسوز قیزلارا ایله بو احوالیمی اعلان
قصور اولسادا مندن سَن ایت عفویله جبران
كه شایسته دی سَندن كرامت  آتام اوغلی

منبع؛دیوان خوندل جلداول اثرشاعرشهیرجناب آقای حاج حیدرخوندل،انتشارات منشورتبریز

اربعین شعر از خوندل

  من به عهد خود دراین عالم وفا کردم حسین
شام را گشتم هوای کربلا کردم حسین

بسته بودم با توپیمانی من از رور ارل
روی آن پیمان قبول ابتلا کردم حسین

روزعاشورا تو جان دادی کنارنهرآب
من ازسیل اشک طوفانها کردم حسین

تا بماند پرچم اسلام اندر اهتراز
چتر آه خود به روی سر لوا کردم حسین

درکنارنعش خونین تو در روز رحیل
باسرشک دیده از دل عقده وا کردم حسین

کوفه را دیدم به من دارد سر بیگانگی
یادروز وروزگار آشنا کردم حسین

چون علی اندر فصاحت باوقار فاطمی
صحبتی چون صحبت شیرخدا کردم حسین

اسکتوا گفتم به مردم شدجرس ها هم خموش
زنده یاد خطبه های مرتضا کردم حسین

من سخن گفتم علی را دید اندر کوفه خلق
شهر را فی الجمله شهرلافتا کردم حسین

شکوه ها دارم ز وضع مجلس ابن زیاد
کس نمی داند درآن مجلس چه ها کردم حسین

چون تعدی کرد ازحد شد برون ازخویشتن
باغرور زینبی اورا صدا کردم حسین

گفتمش ای زاده مرجانه بی شرمی مکن
بیش ازاین واضح سخن گویم حیا کردم حسین

روز روشن بهرما در شام شام تیره شد
شب همه شب درنماز شب دعاکردم حسین

منزلم ویرانه بود ولی به لطف منطقم
کاخهای عشق در دلها بنا کردم حسین

زد شرر برهستی من بزم یزید
استعانت اندرآنجا ازخدا کردم حسین

باوقاحت اوسخن ازملک ونزع وملک گفت
بعداز او من هم به حق حمد وثنا کردم حسین

گفتمش ظالم خدا هرگز نداد این سلطنت
حق وباطل را زهم جدا کردم حسین

دخترت درکنج غربت جان داد به جانان ومن
مدفنش را گوشه ویرانسرا کردم حسین

تا اسیران حجازی شد زمحصور خلاص
با نوای شور قصد نینوا کردم حسین

آمدم اندرکنار تربت دلجوی تو
شکوه ها از روزگار بی وفا کردم حسین

هرکس ازجام ولایت خواست سیرابش کنم
جرعه ای زان می به خوندل هم عطا کردم حسین

وای براو گر رود راهی به غیراز راه من
زود می بیند به راه خود رهاکردم حسین

منبع؛دیوان خوندل جلداول اثرشاعرشهیرجناب آقای حاج حیدرخوندل،انتشارات منشورتبریز

در وداع حضرت علی اکبر شعر از حاج حیدر خوندل

در دیار کربلا آن وادی پرشور و پرخون
خواست خیل عشق تازد بردل لیلای مجنون
در خرام آمد علی با قامت زیبا وموزون
در پی آن شاه دین باخاطری ازغصه محزون
زیرلب می گفت گویا این کلام ذات همچون
لن تنالوالبر حتی تنفقوا مما تحبون

اشک حسرت موج زد در دیده شه همچو دریا
رو بحق بنمود گفت ای ذوالجلال حی ویکتا
این جوان که خلق وخلق ومنطقش باشدچوطاها
من به پای خود فرستادم سوی قوم اعدا
خود گواهم باش این معنا مرا بنمود مفتون
لن تنالوالبر حتی تنفقوا مما تحبون

باغبان پیر اندر راه سرو گلعذاری
دل بسوزازالتهاب واشک غم در دیده جاری
گفت جانا چون به کوی مرگ رهسپاری
چندگامی زن به پیش من که تاکامم برآری
جان به جانان ده که لیلایت شود ازغصه مجنون
لن تنالوالبر حتی تنفقوا مما تحبون

شاهزاده دید شه رااز محبت بی شکیب است
موسم هجران گل هنگام شور عندلیب است
گفتا باباصبرفرما وصل جانان عنقریب است
شیوه توصبر وشیون کارلیلای غریب است
بگذر ازمن تاشوم در راه دین آغشته برخون
لن تنالوالبر حتی تنفقوا مما تحبون

تا کند ایثارجان شهزاده قصد اشقیا کرد
در فراق خود غزالان حرم را مبتلا کرد
شاه مظلومان سبیل اشک از دل عقده وا کرد
پس سپاه کینه را باخاطر محزون صدا کرد
صد چو اکبرفدای این کلام نغز وموزون
لن تنالوالبر حتی تنفقوا مما تحبون

منبع؛دیوان خوندل جلداول اثرشاعرشهیرجناب آقای حاج حیدرخوندل،انتشارات منشورتبریز

غزلی عارفانه از استادعبدالعظیم ذهنی زاده

  گرتو پنداری دلم راجز تویاری هست نیست
یاغمم را غیریادت غمگساری هست نیست

گربگویم سینه ازدست توپرخون نیست هست
وربپرسی کزتودرخاطر غباری هست نیست

از دوصد فرسنگ ره الهام می باری به من
مهربانترازتودر دنیا نگاری هست نیست

پیش تیرت گر بگوی دیده بر هم زد نزد
تیرچشمت رابه ازاین دل شکاری هست نیست

گرکسی گوید که در دنیا به دوش زندگی
سخت وسنگین ترزهجریارباری هست نیست

دوست شاد است ازمن ودشمن پریشان بی دوا
درجهان بالاتر ازاین افتخاری هست نیست

 
منبع : دیوان سائل اثر مرحوم ذهنی زاده –انتشارات منشور تبریزچاپ89

غزلی عارفانه از استادعبدالعظیم ذهنی زاده

  گرد خورشید رخش آن زلف چون زنجیرچیست
دل مرا دیوانه شد ای عاقلان تدبیر چیست

زاهدا ازکعبه وبتخانه چون مقصود اوست
پس بگو اندر میان این وآن توفیرچیست

گفتی از هجرت کشم یا زنده سازم به وصل
یا بکش یا زنده فرما این همه تاخیرچیست

گرد لعل نوشخندت آیتی بینم زخط
لیک آگه نیستم این آیه را تفسیرچیست

گرنه آن ترک کمان کش درکمین ماست
درکمان ابرویش پیوسته چندان تیرچیست

در دل شب دوش دیدم زلف مشکینت به خواب
جز پریشانی دگر این خواب را تعبیر چیست

ای که گفتی آه را تاثیرها باشد به شب
آه شب گیر مرا اندر دلش تأثیرچیست

زرد شد رنگم زعشق رویت ای سیمین بدن
پیش عشق کیمیا سنجت غم اکسیر چیست

ای که گفتی نای دل رانیست بیش از پرده ای
این نوای مختلف اندربم ودر زیر چیست

هرکسی اندر خورجرم وگنه بیند جزا
جزهوا خواهی تورا آخر مرا تقصیرچیست

منبع : دیوان سائل اثر مرحوم ذهنی زاده –انتشارات منشور تبریز

بسته شدن آب فرات در دشت کربلا/مرحوم ذهنی زاده

روشن است این نکته برهر شیخ و شاب
گر یکی ماهی برون افتد زآب
لب بسی بندد گشاید با شتاب
گوید آن بیچاره با صد پیچ و تاب
آب آب و آب آب و آب آب

بسته شددرکربلا چون راه آب   
در خیام شاه افتاد التهاب   
اازلهیبش مرد وزن شد دلکبب
شد نوای عترت ختمی مأب
آب آب وآب آب وآب آب 

  گلشنی بایک جهان لطف وجلال
غنچه وگل حسن وسرحد کمال
تشنگی کرد آنچنانش پایمال
بلبلان این نغمه کردند انتخاب
آب آب و آب آب و آب آب

دخترک از تشنگی در التهاب
ماهی کوچک مگر بیرون ز آب
واپسین دم روی وسینه در تراب
گفت و چشمش تا قیامت شد بخواب
آب آب و آب آب و آب آب

مادر ازکودک زخجلت سر به زیر
نی گمان بر آب و نی در سینه شیر
بسته دست شیرخوارش ناگزیر
گوید ای دارنده روز حساب
آب آب و آب آب و آب آب

اصغر شهزاده از سوز عطش
روی دست باب اندر حال غش
نیمه جان با مرگ خود در کشمش
می نوشتی بر عذارش اشگناب
آب آب و آب آب و آب آب

درحرم شد تشنگی از حد مزید
شد سکینه پیش سقای رشید
مشک خشکیده بکف با صد امید
سوختم گفت ای عمو از التهاب
آب آب و آب آب و آب آب

کرده شدت درحرم چون سوز مأء
تشنگان را هست برمن التجا
چون تویی سقای دشت کربلا
دست من بر دامنت ای مستطاب
آب آب و آب آب و آب آب

لاجرم آن ساقی خشگیده مشگ
کآب کوثر زان تهی مشگش به رشگ
جام خالی در کفش ، لبریز اشگ
گفت و پر بگشود بر پشت عقاب
آب آب و آب آب و آب آب

آن سپهسالار شاه بی سپاه
برفرات بسته ره بگشود راه
گفت باآب فرات آه از تو آه
ای به زهرا مهر آبی یا سراب
آب آب و آب آب و آب آب

با دل کز تشنگی آتشفشان
مشک خالی کردپرزآب روان
کرد برسوخیم عطف عنان
همهمه کردی بدشت آن شیرغاب
آب آب و آب آب و آب آب

تشنه دل خشکیده لب سقای شاه
چون نهنگی در دل دریا سپاه
مشگ آبی می برد در خیمه گاه
می زند فریاد پور بوتراب
آب آب و آب آب و آب آب

بانگ آب آب عباس رشید
دختران را تا به گوش جان رسید
نیمه جانان را به تن جانی دمید
مژده دادی همدگر را با شتاب
آب آب و آب آب و آب آب

ناگهان تیری به مشگ آمد فرود
کرد سقا را ز غم بی خود ز خود
دستها رفته سبو بشکسته بود
گفت ریزد آبرویم روی آب
آب آب و آب آب و آب آب

 

منبع : دیوان سائل اثر مرحوم ذهنی زاده –انتشارات منشور تبریزچاپ89

خروج امام حسین(ع) از مدینه منوره و ورود به کربلا /از مرحوم ذهنی زاده

یادعهد عالم قالو بلا دارد حسین                        
از مدینه رو  بسوی کربلا دارد حسین
بی وفا دید آشنایان دیار خویش را                   
 شوق جمعی آشنای با وفا دارد حسین
کاروانی بار بست ازمرد و زن پیروجوان     
هر چه اهل بیت وخویش واقربا دارد حسین
اختیار غربت و ترک دیار و دار خویش               
الله الله داغ زین  ماجرا   دارد  حسین
در دل  شب خائفا طی مراحل  می کند              
صحبت صیاد و از مرغ قطا دارد حسین
مآمن عالم یکی مآمن بخود جوید  ولی            
در همه عالم یکی مآمن کجا دارد حسین
بس که جوشد از زمین و آسمان بارد بلا         
هر قدم دریای پر موج از بلا  دارد حسین
غرق طوفان حوادث کی شود فلک نجات         
بر چنین کشتی خدایی  ناخدا  دارد حسین
دوستان با دشمنان هم عهد و با وی درستیز     
باز با هر دو سر صلح وصفا دارد حسین
آن شهنشاهی که عالم در ید فرمان اوست        
کارو سر با مشتی اعراب گدا دارد حسین
مبتدائی بردو هجرت در دل شب از وطن            
بس خبرها در پی این مبتدا دراد حسین
تشنگان خون خود را تشنگان بیند بر آب           
آبشان  آماده  از  بهر  سقا  دارد حسین
بسته احرامی به قصد بیت حق اما بحق             
 روی دل با کعبه مقصود ها دارد حسین
ای خلیل الله چه نازی برمقام کعبه ات                     
کربلائی  کعبه اهل  ولا  دارد حسین
تک منائی در جهان شایسته بر ذبح عظیم               
قتلگاهی برتر از کوه منا دارد حسین
از کرم بر تیر قوم بدتر از نمرودیان               
جای ماهی اصغری با جان سوا دارد حسین
عاشقان را مشعری که محشری دارد زپی         
در شب عاشور پر شورش بپا دارد حسین
کعبه ای از سنگ و آب وگل بنا داری ولی        
در دل صد پاره بشکسته خدا  دارد حسین
هفت سعی اندر صفا داری ولی از رزمگه        
تا خیم هفتادویک سعی و صفا دارد حسین
نازم آن ذبح عظیمی که بخود هفتاد ویک         
بی بدل  رشک  ذبیح  الله  فدا  دارد حسین
زمزمی داری که غیراز چشمه ای از اب نیست   
چشمه هایی از سرشگ چشمها دارد حسین
هر کسی اندر زمانه یادگاری از کسیست                  
یادگاری  از  تمام  انبیا  دارد  حسین
زآدم و نوح و خلیل الله وموسی و مسیح               
تا محمد آیتی در خود نما دارد حسین
بهر اثبات حسین است از من ومن ازحسین      
در برش جانی چو شبه مصطفی دارد حسین
مصطفی را گر براقی در شب معراج بود         
بر عروجش رفرف از نوک جدا دارد  حسین
آدم از جنت برون از ترک اولاد شد اگر       
دوری از فردوس و یثرب بی خطا دارد حسین
نوح اگر طوفان آب انگیخت از عصیان قوم    
در جهان طوفانی از خون دائما" دارد  حسین
آتش  نمرود  اگر گلشن  بر  ابراهیم  شد            
بر  خیام  آتشین  زین  العبا   دارد حسین
پیش فرعون ار کلیم الله عصا را تکیه داد       
بر سنانش تکیه بر جای  عصا   دارد حسین
زنده دارد قتل یحیا را به قتل خویشتن            
سر بریده  جلوه در دشت طلا   دارد حسین
گر علی انگشتری بخشید و آمد ان?ما            
در سر  انگشتری انگشت  عطا  دارد حسین
گر شهیدان را کفن باید لباس خویشتن           
از چه رو یا رب کفن از بوریا    دارد حسین
با عروس قتل هم آغوش و دست از خون خضاب   
حجله ای از قتلگه بر کدخدا دارد حسین
در فضای اوج همت عالمی در زیر پر                
پر زند بی پرچو عباسی هما  دارد حسین
غم مخور ذهنی که ذهنت گشته با غم غوطه ور  

در خورش بهر صفا نور وجلا دارد حسین

  http://khoban.persianblog.ir

زبانحال علیا مکرمه هنگام کوچ از قتلگاه/ مرحوم ذهنی زاده

  ای پادشه خوبان وی تاج سر زینب
رفتی وشکستی تو ازغم کمر زینب

گر خون دلخونت تیری به زمین پاشید
سرخود رود ازدیده خون جگر زینب

تغسیل نمی یابد هرچند شهیدان را
غسل تو دهد لیکن اشک بصر زینب

برخیز وداعم کن ای غایت آمالم
هیهات به کوی تو افتد گذر زینب

منبع : دیوان سائل اثر مرحوم ذهنی زاده –انتشارات منشور تبریزچاپ89

در شأن وجلالت امیرالمومنین(ع) / از مرحوم ذهنی زاده

آن شب که حريم ليله الاسرا بود
وآنجا که مقام قرب او ادني بود

با کس نتوان گفت کسي آنجا بود
گر بود علي بود که با اعلي بود


شوراي سقيفه مجلسي غوغا بود
تعيين وصي بهانه شورا بود

شورا پي تعيين وصي يعني چه
اين مسئله از انفسنا پيدا بود


اي دوست زآشنا جدايي ت چند
با دشمن ويار آشنايي تا چند

آنجا که علي هست و در خانه او
از خانه اين وآن گدايي تا چند


ما را به جهان پي عمل ره دادند
شرطش به يقين ولايت شه دادند

دامان علي بلند بود وبالا
ما را عجبا که پست کوته دادند


اسلام که جز مهر و وفا چيزي نيست
جز الفت بنده وخدا چيزي نيست

هشدار که در دين محمد طاعت
جز پيروي از شاه ولا چيزي نيست


اي دوست اگر اعظم اسما خواهي
وز پير خرد حل معما خواهي

رو از ته دل اسم علي را بر خوان
کان اعظم اسماست گر از ما خواهي


روزيکه قيامتي به پا خواهد بود
وزتابش خورشيد چه خواهد بود

صدو بست وچهار پيمبرحق

در ظل لواي مرتضي خواهد بود

منبع : ديوان سائل اثر مرحوم ذهني زاده –انتشارات منشور تبريز

فرمایشات امام حسین (ع) در وداع آخر /مرحوم ذهنی زاده

ما در این وادی قبول ابتلا خواهیم کرد

کربلارادرعالم کرب و بلا خواهیم کرد

وادی لم یزرعی رااز صفای جوی خون
گلشن شاداب وپرذوق وصفاخواهیم کرد

بر سر عهدیم وپیمان الست خویشتن
موبه مو آن عهدوپیمان راوفاخواهیم کرد

نقدجان در کف خریداریم بر کالای غم
اندرین بازار سودا با خدا خواهیم کرد

مازیمن خون هفتادودو تن قربان دین
این منای عشق رارشک منا خواهیم کرد

از جلای خون شفاف گلوی خویشتن
طف را آئینه باطن نما خواهیم کرد

کی سر ذلت فرود آریم در پیش کس
سرفرازان سر فراز نیزه ها خواهیم کرد

هفت گام از سینه رفتن روی خاک وخون
باصفا سعی است مر سعی وصفاخواهیم کرد

رادمردان را به زیر پرچم آزادگی
درجهان برجان خود بی اعتنا خواهیم کرد

کاخ نوبنیاد قرآن را که ویران کرده اند
ما به خون خویشتن ازنو بنا خواهیم کرد

کشته میگردم که قرآن وشریعت زنده باد
مرگ را با زندگی بیع وشرا خواهیم کرد

آن چنان شیرازه ای با رشته جانها زده
تا ابد ایمن زآسیب وبلا خواهیم کرد

گو سلیمان تا تماشای سلیمانی کند
دیورا انگشت وانگشترعطا خواهیم کرد

ناز بالش در خور شان سر شوریده نیست
بالش از خاکستر مطبخ سرا خواهیم کرد

آن سراپرده که تاروپودش ازگیسوی حور
طعمه آتش، به دست اشقیا خوهیم کرد

دست وپا بسته غزالان حرم را درکمند
زیرپای اب صیادان رها خواهیم کرد

با سر ببریده در کاخ یزید می گسار
یادی ازیحیی درآن طشت طلا خواهیم کرد

تاعمل گفتار ما رایک دو گامی نیست
هرچه را گفتیم بی چون وچرا خواهیم کرد

از جفای آشنای بدتر از بیگانگان
آشنایی باهمه بی آشنا خواهیم کرد

چرخ اگر افروز برکامم نگردد باک نیست
باش تا فردا که گردون زیرپاخواهیم کرد

سلطنت برمردم دنیا ندارد ارزشی
حکمرانی بر قلوب ماسواخواهیم کرد  

منبع : دیوان سائل اثر مرحوم ذهنی زاده –انتشارات منشور تبریز

زبانحال حضرت ابوافضل(ع)خطاب به دستهایش/مرحوم ذهنی زاده

افتاد دست راست خدایا زپیکرم
بردامن حسین برسان دست دیگرم

چون دست من لیاقت دامن اونداشت
انداختم به راه که بردارد از کرم

ای دست چپ زیاری من دست برمدار
من در هوای آب به شوق تو می پرم

آبیکه آبروی من واعتبار توست
برتشنگان اگرنرسد خاک برسرم

امروز روزحاصل یک عمر زندگیست
این لحظه لحظه ایست به عمری برابرم

مردم به حفظ دیده زهر چیز بگذرند
من بهر آب حاضرم از دیده بگذرم

 منبع : دیوان سائل اثر مرحوم ذهنی زاده –انتشارات منشور تبریز

کیفیت خرابه شام/مرحوم ذهنی زاده

عجب ازشام ویرانه چه خوش ویرانه ای دارد
به جمعی خانمان برباد رفته خانه ای دارد

بنازم خاک آن ویرانه چون گنجینه در سینه
به قیمت برتر از گنج جهان دردانه ای دارد

عزیز دختر شاهنشه عالم به زلف اندر
زخاشاک وخس وخار خرابه شانه ای دارد

 منبع : دیوان سائل اثر مرحوم ذهنی زاده –انتشارات منشور تبریز چاپ 1389

زبانحال امام درمقابل لشکر کفار(تضمین از شعر لاهوتی)/مرحوم ذهنی زاده

در قتگه آن شه شهیدان
میگفت بخون خویش غلطان

من بنده عشقم وشاهم این است
شالوده سال وماهم این است
گفتیم و کلام ما همین است
عاشق شده ام گناهم این است
درد دل بی پناهم این است

بود آب وگلی و نبود آدم
من بودم وعشق یار باهم
باآن همه دولت فراهم
صف بسته کنون به گردمن غم
من شاه غمم سپاهم این است

از محنت وداع قتل احباب
وزتابش نیرجهانتاب
من تشنه آب وآب نایاب
سنگ ازنفسم چویخ شودآب
در سینه تفته آهم این است

جانبازی ومرگ سرخ وشمشیر
بهتر زحیات ننگ وتحقیر
بیعت نرسد به روبه از شیر
باران اگرم ببارد از تیر
واپس نروم که راهم این است

 منبع :دیوان سائل اثر مرحوم  ذهنی زاده –انتشارات منشور تبریز چاپ 1389

استغاثه به امام زمان (عج) از استادعابد

ز چشمه‌سار عرفان هركس وضو ندارد

در سجده‌گاه عشقت آبی به رو ندارد

گر نیست آشنایت سرگشته ولایت

دل نیست دل به جانت جان میل او ندارد

شب تا سحر نخفتم با ماه راز گفتم

چشمم به دور هجران با خواب خو ندارد

از اشك پروراندم در دل گل خیالت

این آب را طبیعت در هیچ جو ندارد

با گل، گل خیالت تا روبرو نمودم

گل شد خجل كه با تو او رنگ و بو ندارد

از یك نگاه چشمت مستند عاشقانت

ساقی نگر كه در كف جام و سبو ندارد

هر كس كند حدیثی از دلبری ولیكن

جز با خیال رویت دل گفتگو ندارد

جویند عاشقانت از هر دری نشانت

هستی تو در دل من این جستجو ندارد

رو تافتی ز گلشن با سرو گفت سوسن

از پشت سر ببینش «گل پشت و رو» ندارد

در سینه محبان بس رازها نهفته است

عشق است این، كه گوید راز مگو ندارد

هر ذره از وجودم نالد ز درد هجران

این ناله‌های سوزان نی در گلو ندارد

خورشید هر سحرگه آید به پای بوسی

مه نیز در شب آید كاو روز، رو ندارد

دردی كه از تو آید هرگز دوا نخواهد

زخمی كه از تو باشد میل رفو ندارد

گردون شبیه حسنت در شش جهت نیابد

گیتی مثال رویت در چارسو ندارد

گر نیستی تو جانان جان دلبری نجوید

ور نیست شوق وصلت دل آرزو ندارد

دلداده جمالت دیدار گل نخواهد

زیباست گل و لیكن آن روی و مو ندارد

هر چند نغمه خوان شد دورش به سر نیامد

دل در محیط عشقت اقبال قو ندارد

محرم نه در حریمت ای كعبه ی حقیقت

از چشمه ی بصیرت هر كس وضو ندارد

گوی سبق ز «عابد» خواهد رقیب بردن

خالی است عرصه امّا چوگان و گو ندارد